Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ένας άνδρας που στην ταινία αποκαλείται απλώς «μπαμπάς» βλέπει την περιουσία του να εξανεμίζεται μετά τη δριμεία οικονομική κρίση του 2008, έτσι βάζει την 9χρονη κόρη, τον 6χρονο γιο και τον σκύλο τους στο παλιό του αυτοκίνητο και περιπλανιούνται στη Νεμπράσκα, σε ένα περισσότερο πικρό παρά γλυκό road movie με θέμα το απόσταγμα τρυφερότητας που προκύπτει υπό εξαιρετικά σκληρές συνθήκες. Στο Όμαχα, η Αμερική φαίνεται όμορφη και έρημη, ειρηνική αλλά άψυχη, σαν να μην θέλει κανείς να μιλήσει για μια τραγωδία. Ωστόσο, ο Κόουλ Γουέμπλι στο ντεμπούτο του αντιμετωπίζει με ευγένεια, παρά με συγκατάβαση τον απωθημένο περιρρέοντα θυμό. Ο Τζον Μαγκάρο εκπέμπει την αξιοπρέπεια και την αυταπάρνηση ενός απλανούς γονέα σε δεινή θέση και η ερμηνεία της ταινίας έρχεται από τη νεαρή Μόλι Μπελ Ράιτ: στα ανήσυχα μάτια της αντανακλάται ανάγλυφα το άδηλο μέλλον όλης της οικογένειας, εκτός φυσικά από τις λίγες ξέγνοιαστες στιγμές. Αν το σημείο αναφοράς είναι η αριστουργηματική Χώρα των Νομάδων, ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά και η σύγκριση του ευγενούς Όμαχα με μια ταινία τέτοιου βεληνεκούς, αφαιρετική και ταυτόχρονα συνταρακτική, περιορίζει το μέγεθος της ανεξάρτητης ταινίας του Γουέμπλι, ίσως γιατί στην τρίτη πράξη αλλάζει ταχύτητα και ηχόχρωμα, προτιμώντας ένα  προειδοποιητικό μήνυμα κοινωνικής πρόνοιας, πολύ μελό για να συνάδει με τον ρεαλιστικό ουμανισμό που προλόγισε το οικογενειακό οδοιπορικό.