Η δουλειά της Ρέιτσελ Ουάιλντ είναι να βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους επικίνδυνους και καταστάσεις ακραίες, να κινείται στην γκρίζα ζώνη, όπως δηλώνει ευθαρσώς στην αρχή μιας ταινίας που ξεκινά in media res με έναν χαμό από πυροβολισμούς. Δικηγόρος που δεν ξέρει να χάνει και ό,τι λέει το εννοεί εμφατικά, αναλαμβάνει υποθέσεις που δεν λύνονται, προλαβαίνει το αδιέξοδο με γκράντε ατάκες –και φοβέρες αν πιεστεί– και διαθέτει το αβαντάζ μιας εντυπωσιακής εμφάνισης που καλλιεργεί στους αντιπάλους της το απατηλό κλισέ της άμυαλης όμορφης, η Έιζα Γκονζάλες πρωταγωνιστεί σε μια περιπέτεια ξεκαθαρίσματος ενός χρέους της τάξης τού ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων! Τόσα οφείλει ένας διεφθαρμένος και κακομαθημένος επιχειρηματίας, ισπανόφωνος βεβαίως, που υποδύεται ο Κάρλος Μπαρδέμ, μεγαλύτερος αδελφός του Χαβιέρ, αλλά δεν έχει καμία πρόθεση να τακτοποιήσει. Θεωρητικά απροσπέλαστος σε ένα νησί που ελέγχει απόλυτα (στην Τενερίφη έγιναν τα γυρίσματα), αναγκάζει την αινιγματικών προθέσεων Ρόζαμουντ Πάικ, που δεν έχει άλλη λύση, να προσλάβει την αποτελεσματικότερη στον χώρο. Ο Τζέικ Τζίλενχαλ και ο Χένρι Κάβιλ, ατσαλάκωτοι σε κάθε τους εμφάνιση και παλιοί γνώριμοι στη φιλμογραφία του Γκάι Ρίτσι, χρησιμεύουν ως πράκτορες-εκτελεστές, operatives, όπως είναι ο σωστότερος αγγλικός όρος, φονικά όργανα ακριβείας που λειτουργούν διακοσμητικά και σχεδόν μηχανικά, επιστρατεύοντας απίθανες μεθόδους ξεπαστρέματος αν ο οφειλέτης και οι μπράβοι του δεν συνετιστούν. Αυτό συμβαίνει συστηματικά στην Γκρίζα Ζώνη, έναν καλοραμμένο, νοσταλγικό και μονοδιάστατο κινηματογραφικό τόπο όπου οι καλοί δεν αστοχούν ποτέ και οι κακοί δεν έχουν καμιά σημασία. Ο Βρετανός σκηνοθέτης, ο οποίος πλέον παίζει στα δάχτυλα το σινιέ, κρουστό και γυαλισμένο στυλ που χαρακτηρίζει όλες τις ταινίες του, καταστρώνει το σχέδιο εκθέτοντας όλες τις λεπτομέρειες στο πρώτο μισό με υπεραναλυτικά βαρετό τρόπο. Η αναμενόμενη σύρραξη του φινάλε σώζει κάπως τα προσχήματα της δράσης, αλλά το σύνολο μοιάζει by the numbers άψυχο, και μάλιστα δεν δείχνει να τελειώνει εδώ.