Στην Ιαπωνία του 1964, ένα 14χρονο παιδί, ο Κικούο, παίζει ερασιτεχνικά σε παραστάσεις Καμπούκι, και στη διάρκεια μιας από αυτές σοκάρεται παρακολουθώντας τη βίαιη δολοφονία του πατέρα του, που είναι αρχηγός της Γιακούζα. Τον υιοθετεί ένας σπουδαίος ηθοποιός στην Οσάκα και αναλαμβάνει την εκπαίδευσή του. Ο Κικούο μεγαλώνει μαζί με τον Σουνσούκε, που αν και ικανός από μικρός, δεν διαθέτει το κίνητρο και την αφοσίωση του πνευματικού αδελφού του. Ο δεύτερος πατέρας του είναι αυστηρός και, διαβλέποντας το σπάνιο ταλέντο του Κικούο, τον προαλείφει για διάδοχό του, χαράζοντας ακόμη βαθύτερα το χάσμα που θα δημιουργηθεί ανάμεσα στους δυο νέους.

 

Το δράμα εξελίσσεται σε διάστημα δεκαετιών με φόντο την τέχνη των ονιγκάτα, των ανδρών που υποδύονται γυναικείους ρόλους στο παραδοσιακό θέατρο. Ο σκηνοθέτης Σανγκ-Ιλ Λι, που περίμενε πολλά χρόνια για να βρει την κατάλληλη ιστορία, επενδύει εκτεταμένα στις λεπτομέρειες των ζωγραφικών σκηνικών και των βαρύτιμων κοστουμιών, εναλλάσσοντας τα κοντινά στα βαμμένα προσωπεία και τα θλιμμένα χαρακτηριστικά των δυο πρωταγωνιστών με εντυπωσιακά travelling από μεγάλες σε διάρκεια σκηνές των παραστάσεων που σηματοδοτούν καίριες μεταβάσεις στην πλοκή.

 

Η αντίθεση του Κικούο με τον Σουνσούκε είναι παραπάνω από εμφανής: ο πρώτος παραμένει ένας εσωστρεφής καλλιτέχνης, γεννημένος για να εκφράσει το συναίσθημά του μέσα από την ανδρόγυνη μεταμόρφωση των ρόλων, ενώ ο δεύτερος αντιδρά αυθόρμητα και αδημονεί να δραπετεύσει από ένα απαιτητικό και ασφυκτικό σύμπαν. Ο Εθνικός Θησαυρός, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάννες, ήταν υποψήφιος για Όσκαρ μακιγιάζ και κομμώσεων, έσπασε όλα τα ρεκόρ εισπράξεων στη χώρα του και σάρωσε στα εθνικά βραβεία, αποτίνει φόρο τιμής στο εκφραστικά στυλιζαρισμένο Καμπούκι, φιλοτεχνώντας μοναδικά την επίπονη διαδικασία και τις κρυφές πτυχές μιας κοπιώδους εκτέλεσης.

 

Η θυσία ενός ταμένου υπηρέτη της τέχνης δείχνει να αποτελεί το κεντρικό θέμα του Kokuho, θίγοντας μόνο έμμεσα και αμυδρά τις συνθήκες της μεταπολεμικής Ιαπωνίας έξω από το στενό πλαίσιο της 50χρονης πορείας του Κικούο, τον οποίο υποδύεται καθηλωτικά ο Ρίο Γιοσιζάβα. Αντί για έναν πιο εύκολο ορμητικό ρομαντισμό, διαθέτει αγέλαστη δωρικότητα, παίζοντας έναν αμφίσημο performer με τη στάμπα του καταραμένου.