Στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το σενάριο της οποίας συνυπογράφει με την Κατερίνα Μπέη, ο Σερίφ Φράνσις εμπνέεται από τη διαβόητη υπόθεση του Σορίν Ματέι, που είχε καθηλώσει την Ελλάδα στους δέκτες της στο τέλος του 20ού αιώνα. Εκτός από τα ονόματα, που βεβαίως έχουν αλλάξει, οι διαφορές είναι πολλές. Η Τελευταία Κλήση είναι ένα θρίλερ ομηρίας (ασυνήθιστο και ευπρόσδεκτο στην εγχώρια κινηματογραφική πραγματικότητα) σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, αλλά ο ρουμανικής καταγωγής δράστης έχει άλλα κίνητρα, και από τη στιγμή που καταλαμβάνει ένα τυχαίο διαμέρισμα κρατώντας στα χέρια του μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα, ζητά να μιλήσει στο τηλέφωνο live και αποκλειστικά με έναν άπειρο μπροστά στην κάμερα αστυνομικό συντάκτη – ο Γιώργος Μπένος αντικαθιστά την αρχική αμηχανία με δημιουργικό frustration. Η συμμετοχή των ομήρων διατηρεί το σασπένς και ο ρόλος της αστυνομίας συνοδεύεται με μυστικά που εμπλουτίζουν την υπόθεση, και εκεί ο Δημήτρης Λάλος λειτουργεί σταθεροποιητικά με την εκφραστική του ψυχραιμία. Παρά τις κάποιες σχηματικές λύσεις, ο Φράνσις φτιάχνει ένα σφιχτοδεμένο δράμα με ένταση και ρυθμό, με παγιδευμένους χαρακτήρες που αναπτύσσονται γρήγορα και αδρά, και τον Ορφέα Αυγουστίδη πολύ δυναμικό στον πρωταγωνιστικό ρόλο· το interaction του με τη Ρένια Λουιζίδου και την Καλλιόπη Χάσκα είναι πειστικότατο.