ΤΑΙΝΙΕΣ / Ντοκιμαντέρ

Σαράντα χρόνια μετά τη θρυλική αναμέτρηση Αργεντινής–Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1986, επιστρέφουμε σε μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές στην ιστορία του αθλητισμού.

Το εργοστάσιο της ΠΥΡΚΑΛ δεν είναι απλώς ένας τόπος βιομηχανικής παραγωγής. Είναι ένας τόπος όπου τα αποτυπώματα της πολεμικής και βιομηχανικής ιστορίας του 20ού αιώνα  παραμένουν εγγεγραμμένα στο έδαφος, στα κτίρια, στη σιωπή.  Τέσσερις πρώην εργάτες και εργάτριες μας ξεναγούν στα εγκαταλελειμμένα πλέον κτίρια όπου κάποτε ήταν χώροι παραγωγής πυρομαχικών που έφτασαν από τον Ισπανικό Εμφύλιο στο Ιράν και το Αφγανιστάν. Καθώς αφηγούνται τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις τους μέσα από προσωπικές εμπειρίες και ιστορικά γεγονότα, ξεδιπλώνεται ο πολυδιάστατος χαρακτήρας του εργοστασίου, φωτίζοντας μια αθέατη πλευρά του χώρου αλλά και των ίδιων των εργαζομένων.   

Σε μυστικές νυχτερινές συνομιλίες στις ταράτσες του Τελ Αβίβ, τα συστήματα πίσω από την οργανωμένη μαζική εξόντωση Παλαιστινίων αμάχων στη Γάζα από το Ισραήλ έρχονται στο φως μέσα από τις φωνές των ίδιων ανθρώπων που τα σχεδίασαν και τα χρησιμοποίησαν.

Σε ηλικία 11 ετών, ο Σιμόν Γκρονοφσκί πήδηξε από την αγκαλιά της μητέρας του, μέσα από ένα ναζιστικό τρένο με προορισμό το Άουσβιτς. Ογδόντα χρόνια μετά, παίζει τζαζ, μιλά σε σχολεία και γίνεται φίλος με τον γιο ενός ναζί. Μια ταινία για την επιβίωση, τη μνήμη και τη συγχώρεση. Η ιστορία του είναι προειδοποίηση και δώρο.

Χωρίς στατιστικά στοιχεία ή σχολιασμό από ειδικούς, προσφέρει μόνο μια «ωμή ανθρωπολογική ματιά» από την καρδιά της Λωρίδας της Γάζας -τη σκληρή βιωμένη εμπειρία των ίδιων των γεγονότων, των βομβαρδισμών και της καταστροφής. Αποτυπώνει τα απάνθρωπα βάσανα των τραυματιών -κυρίως παιδιών- και όσων έχασαν τα πάντα· τον μαζικό εκτοπισμό και την άφιξη στο καταφύγιο της Ράφα, στον νότο -ένα μέρος που ο Νετανιάχου είχε υποσχεθεί ότι θα ήταν ασφαλές, αλλά το οποίο επίσης βομβαρδίστηκε, σε μια πράξη που συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Τέλος, καταγράφεται η ελπιδοφόρα άφιξη ανθρωπιστικής βοήθειας, συνοδευόμενη από την όμορφη, γλυκιά φωνή της 16χρονης Νουρ, η οποία τραγουδά ένα ερωτικό τραγούδι για την Παλαιστίνη.

Η Δανάη δουλεύει σε μπαρ, αλλά ονειρεύεται να γίνει χορεύτρια μπαλέτου. Είναι μια από τις πολλές νέες κοπέλες στην Αθήνα που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά. Αποφασίζει να γίνει δότρια ωαρίων. Γιατί όχι; Μοιάζει να μην κοστίζει τίποτα. Όμως η διαδικασία δεν είναι τόσο απλή.