Σε όσους έχουν κολλήσει στην προκλητική φρασεολογία, στις viral ατάκες και στα πιπεράτα «καντήλια», η Σπασμένη Φλέβα δεν θα τους κάνει το χατίρι. Είκοσι χρόνια μετά το Σπιρτόκουτο, ο Γιάννης Οικονομίδης έχει εξελιχθεί, από έναν οξύθυμο πορτρετίστα της νεοελληνικής αστικής δυσφορίας, σε δημιουργό που πάντα παρατηρεί εκ του σύνεγγυς την κοινωνία στην οποία βρισκόμαστε με θυμωμένο στρουθοκαμηλισμό, αλλά την ανασυνθέτει σαν τραγωδία με πρωταγωνιστές τους ενοίκους της καταχρεωμένης διπλανής πόρτας. Δεν υπάρχει χαραμάδα κωμικότητας στη ζωή του μεσήλικα επιχειρηματία Θωμά Αλεξόπουλου. Πνιγμένος στα χρέη, πληρώνει τα λάθη του παρελθόντος αλλά με μια αναβλητική υπεροψία που βάζει σε κίνδυνο όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και την οικογένειά του. Φτιαγμένος από το κλισέ ύφασμα της γκράντε αφασίας ενός παραγινωμένου λαμόγιου των νοτίων προαστείων, ποντάρει στην καψούρα της γηραιάς πλούσιας ερωμένης του, αλλά και στην καλοσύνη των γνωστών του για να τη βγάλει καθαρή με τα ψέματα, με δανεικά κι αγύριστα. Υποψιαζόμαστε βάσιμα πως δεν είναι η πρώτη φορά που ο Θωμάς βρίσκεται σε δεινή θέση, αλλά ο Γιάννης Οικονομίδης, με τη συνδρομή του Βαγγέλη Μουρίκη στο σενάριο, τον φέρνει αντιμέτωπο με μια αίσθηση επείγοντος σε μια κατάσταση ζωής και θανάτου, καθώς καίει όλες τις γέφυρες διάσωσης διασχίζοντας την Αθήνα με την καμαρωτή Μερσεντές του. Είναι αργά για να ξεπουλήσει αλλά, με ιστορικό πετυχημένου καταφερτζή, προσπαθεί να σώσει ό,τι μπορεί, στο παρά πέντε.

 

Η Σπασμένη Φλέβα είναι περισσότερο κοινωνικό θρίλερ και επιφορτίζεται με δραματικές προσθήκες όσο στερεύει βασανιστικά η κλεψύδρα της διορίας από τους τοκογλύφους. Ο Βασίλης Μπισμπίκης, που μοιάζει να γεννήθηκε για τον ρόλο, δίνει ζωτικό αέρα απερισκεψίας σε έναν άνδρα που λογικά έχει ξεμείνει από οξυγόνο, βρίσκοντας τη χρυσή τομή μεταξύ ενός επαγγελματία της υποκρισίας, τοξικού και συβαριτικού μέσα στη λαϊκότητα και στο ένστικτο επιβίωσης που τον έχει κρατήσει ζωντανό τόσον καιρό, και του ξέφωτου της μεταμέλειας που δειλά ξεπροβάλλει από τις περιστάσεις και γρήγορα εξατμίζεται στην προοπτική της δεύτερης ευκαιρίας. Γύρω από την εκτεταμένη ύβρι του, αυτήν την ύψιστη προσβολή στη μοίρα που συνήθως εκδικείται η χαιρέκακη ειρωνεία, χτίζεται ένας Χορός αρχαίας τραγωδίας, μια οικογένεια που δυστυχώς έχει μάθει να βολεύεται εξαρτώμενη από τον πάτερ φαμίλια, από την ιδέα της δυνατής παρουσίας του και την ψευδαίσθηση της προστασίας που υπόσχεται. Καταλυτική η προσθήκη της Μπέτυς Αρβανίτη: μέσα σε τρεις σκηνές, η καλύτερη από τις οποίες της αφαιρεί τον λόγο ζουμάροντας στις βουβές διακυμάνσεις του οικείου προσώπου της, ο Γιάννης Οικονομίδης εξαργυρώνει μια τεράστια θεατρική πορεία εμβληματικών ρόλων ρεπερτορίου στον τολμηρό ρόλο μιας γυναίκας που γνωρίζει τι επιθυμεί, θέλει να βοηθήσει, αλλά σαστίζει λυπημένη μπροστά στην εκρηκτική διάλυση της ανορθόδοξης αυταπάτης που εν γνώσει της επέλεξε.