ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΠΑΥΟΥΜΕ να είμαστε εγωιστές ακόμη και στον θάνατο του άλλου. «Πολύ λυπήθηκα», λέμε συχνά, υπονοώντας την απώλεια ενός ανθρώπου που ούτως ή άλλως δεν δύναται πλέον να αισθανθεί, λες και η μεταδοτική χαρά εξισώνεται με το πένθος, που οφείλει να μένει βουβό.
Η Μαρζάν Σατραπί πρόλαβε όλα τα πιθανά συλλυπητήρια, και διά της οικογένειάς της επιβεβαίωσε το τέλος, επισήμως από λύπη, μετά τον θάνατο του συζύγου της, του μεγάλου της έρωτα, περίπου έναν χρόνο πριν. Μοιράστηκε τη ζωή της όλη με το θάρρος της τέχνης της, ειδικά τότε που η αντίσταση δεν ήταν ακριβώς της μόδας.
Η Σατραπί προδόθηκε από την «καρδιά» της. Και βρήκε τη σπάνια ειλικρίνεια, ως σιωπηλά ρομαντική ποιήτρια, να το παραδεχθεί, να παραδοθεί και, εν τέλει, δυστυχώς να υποκύψει (ή να πετάξει ελεύθερη) στη θλίψη, αφού κανένα καλλιτεχνικό κίνητρο δεν στάθηκε ικανό να υποκαταστήσει την αγάπη της ζωής της.
Αρχικά δεν πίστεψε πως κάποιος οίκος θα ενδιαφερόταν για την ιστορία ενός επαναστατημένου κοριτσιού που μεγάλωνε στο μετα-Σάχη Ιράν (είχε εγκαταλείψει τη χώρα από το 1996, όταν οι γονείς της την έστειλαν για σπουδές στην Ευρώπη), αλλά το αναπάντεχα πρωτότυπο «Persepolis» έσκασε σαν γλυκός κεραυνός, πρώτα ως κόμικ ημερολόγιο που αποτέλεσε εκδοτικό θρίαμβο και μετά ως ασπρόμαυρη ταινία κινουμένων σχεδίων, συγκινητική, ειρωνική και αστεία, μια σπάνια στιγμή του είδους όπου ένα νεανικό memoir αντιμετωπίστηκε με ενήλικη προσέγγιση και βρήκε εξίσου τεράστια ανταπόκριση στις αίθουσες και στα βραβεία.
Η Μαρζανί έγινε όχι μόνο η πρώτη Ιρανή αλλά και η πρώτη γυναίκα υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία του animation μεγάλου μήκους το 2007. Συνέχισε σκηνοθετώντας ακόμη πέντε ταινίες για τον κινηματογράφο, ανάμεσα σε αυτές το υπέροχο «Κοτόπουλο με δαμάσκηνο», το «Gang of the Jotas», καθώς και μια ενδιαφέρουσα βιογραφία της Μαρί Κιουρί με πρωταγωνίστρια τη Ρόζαμουντ Πάικ.
Πρώτα απ’ όλα ωστόσο, δήλωνε σχεδιάστρια, και επανήλθε στο είδος με το «Woman, Life, Freedom», ένα graphic book project που συγκέντρωσε 17 κομίστες, ακαδημαϊκούς και ερευνητές και είχε θέμα το κύμα διαδηλώσεων αμέσως μετά τον τραγικό θάνατο σε νοσοκομείο της Τεχεράνης της 22χρονης Μάχσα Αμίνι.
Έδωσε φωνή και κουράγιο σε χιλιάδες παιδιά του τόπου που άφησε, αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψε, με την ευαίσθητη σκέψη και το επινοητικό έργο της. Γυναίκα με προσωπικό σθένος και αμέριστη υποστήριξη από τον γαλλικό πολιτισμό που την αγκάλιασε και την έχρισε πολίτη της χώρας, η Σατραπί προδόθηκε από την «καρδιά» της.
Και βρήκε τη σπάνια ειλικρίνεια, ως σιωπηλά ρομαντική ποιήτρια, να το παραδεχθεί, να παραδοθεί και εν τέλει, δυστυχώς, να υποκύψει (ή, να πετάξει ελεύθερη) στη θλίψη, αφού κανένα καλλιτεχνικό κίνητρο δεν στάθηκε ικανό να υποκαταστήσει την αγάπη της ζωής της.
