Όταν ο Ζερεμί επιστρέφει σε ένα απομακρυσμένο χωριό για να παραστεί στην κηδεία ενός αγαπημένου του προσώπου, ενός φούρναρη για τον οποίο εργαζόταν στο παρελθόν, ασφαλώς και δεν περιμένει τις έντονες αντιδράσεις από το στενό του περιβάλλον: την παράξενα υπερβολική φροντίδα της συζύγου που τον βλέπει περίπου σαν γιο της, τη ζήλια του γιου της, ο οποίος δεν καλοβλέπει τη σχέση με τη μάνα, την επιθετική αντίδραση του μπρουτάλ γείτονα όταν ο Ζερεμί δείχνει να ενδιαφέρεται σεξουαλικά για εκείνον, και τον διφορούμενο ρόλο του ευγενικού και ψύχραιμου τοπικού ιερέα, που συνήθως εμφανίζεται ως από μηχανής Θεός στο δάσος μαζεύοντας μανιτάρια, καταλαβαίνει περισσότερα από όσα λέει και ενδιαφέρεται ερωτικά για τον Ζερεμί. Ο Αλέν Γκιροντί, πάντα αταξινόμητος και απρόβλεπτος, φτιάχνει μια κωμωδία παρεξηγήσεων μικρής κλίμακας σε σοβαρό τόνο, για τη ρευστή ταυτότητα και τις απροσδόκητες συνέπειες της αγάπης. Queer και strange ταυτόχρονα, δεν θα μάθουμε ποτέ αν όντως παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά ή αν με τον χαλαρά μπουνιουελικό τρόπο της κάνει πλάκα σε όσους νομίζουν πως έχουν τις φιλοσοφικές και υπαρξιακές απαντήσεις. To Misericordia επικαλείται οπωσδήποτε την ευσπλαχνία αλλά την εφαρμόζει με κωμική ελαφρότητα που δεν συναντάμε συχνά σε άλλους σκηνοθέτες – και δεν είναι τυχαίο που το Misericordia σύμφωνα με το κινηματογραφικό ευαγγέλιο του Γκιροντί αναπαύεται στη δεκάδα των αγαπημένων ταινιών του Τζον Γουότερς για τη χρονιά που κλείνει.