Αντικαθιστώντας την ελπίδα της Έμιλι Ντίκινσον με τη λύπη, ο συγγραφέας Μαξ Πόρτερ έκανε το λογοτεχνικό του ντεμπούτο πριν από μια δεκαετία με το «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά», ένα μυθιστόρημα που ναι μεν ανέβηκε στη σκηνή με πρωταγωνιστή τον Κίλιαν Μέρφι, αλλά θεωρούνταν αφιλμάριστο, ώσπου ο Ντίλαν Σάουδερν τόλμησε τη δύσκολη κινηματογράφησή του, χρησιμοποιώντας ηθοποιό, μαριονέτα και εφέ στον κρίσιμο ρόλο του κόρακα που επισκέπτεται έναν συγγραφέα, σκιτσογράφο παιδικών ιστοριών και πατέρα δυο ανήλικων αγοριών, που πολύ πρόσφατα έχασε ξαφνικά τη σύζυγό του. Το πένθος δεν σωματοποιείται απλά αλλά παίρνει την τρισδιάστατη μορφή ενός ζοφερού θεραπευτή και απειλητικού τιμωρού με τη φωνή του εμβληματικού Ντέιβιντ Θιούλις ‒ ένα ενίοτε εφιαλτικό θρίλερ μέσα από το δράμα της απώλειας.

 

Ο ευέλικτος και πάντα ευαίσθητος Μπένεντικτ Κάμπερμπατς επιστρατεύει τις δοκιμασμένες ικανότητές του για να αποδώσει έναν άνδρα που κινδυνεύει με αποσύνθεση, εγκλωβισμένος στην αδυναμία του να αντιμετωπίσει λογικά το μεγάλο κενό, κι ενώ ο σκηνοθέτης αποφεύγει τους εύκολους μελοδραματισμούς της ασθένειας και της φιλάνθρωπης πατρότητας, δημιουργεί ακούσια μια δραματική και υφολογική απόσταση μεταξύ των ενοχλητικών σκηνών με το φτερωτό σκιάχτρο και των μύχιων στιγμών ανάμεσα στον πατέρα και τα παιδιά, που αποσταθεροποιεί.