Απροσδόκητα χαλαρός στην αφηγηματική του φόρμα, ο γνωστός μας από τον Θάνατο ενός Ναπολιτάνου Μαθηματικού και τον Βασιλιά του γέλιου Μάριο Μαρτόνε αφήνεται στις ψυχικές διακυμάνσεις και στα εκρηκτικά ξεσπάσματα μιας αδέσμευτης γυναίκας, με επίκεντρο την παρατεταμένη συνομιλία με μια φίλη της σε υπαίθριο καφέ της Ρώμης, το καλοκαίρι του 1980. Υπάρχει κάτι αισθησιακό και άβολο στη σκηνοθεσία του, ταιριαστό με την καυτή πόλη και τα πρόσωπα που κουβεντιάζουν χωρίς προδιαγεγραμμένη ατζέντα, λίγο πριν από την άγνωστη, επόμενη κίνησή τους.

 

Πρωταγωνίστρια είναι η συγγραφέας Γκολιάρντα Σαπιέντσα, που έχει αποφυλακιστεί για μικροκλοπή, είναι απογοητευμένη από τη συνεχή απόρριψη των ιστοριών της από τους μεγάλους εκδοτικούς οίκους και ανταλλάσσει απόψεις με μια πρώην συγκρατούμενή της, κατ’ εξακολούθηση παραβατική, πολιτική ακτιβίστρια. Σκοπός του Μαρτόνε δεν είναι να συνθέσει από γεγονότα και μαρτυρίες μία ακόμη τυπική βιογραφία για μια παραγνωρισμένη διανοούμενη, αλλά να διερευνήσει την ανήσυχη φύση της. Η Τέχνη της Χαράς, μια κατάθεση ζωής, που κυκλοφόρησε και διαδόθηκε μετά τον θάνατό της και έκανε πολλούς να τη συγκρίνουν με τον Σταντάλ και τον Ντ. Χ. Λόρενς, αποτυπώνει ακριβώς αυτό: την ιστορία μιας θαρραλέας Σικελής που διαπέρασε τα ταξικά και πατριαρχικά όρια της ασφυκτικής κοινωνίας του 20ού αιώνα. Η Βαλέρια Γκολίνο, ατρόμητη και απρόβλεπτη, είναι ιδανική επιλογή στον ρόλο της Σαπιέντσα, ειδικά στον τρόπο με τον οποίο παρατηρεί πώς είναι οι «γυναίκες έξω» από το περιοριστικό κελί της, και αντιλαμβάνεται τις πραγματικές ανάγκες έκφρασης ανάμεσα στις γραμμές και κάτω από τα λόγια τους.