Προστάτιδα των εκφοβισμένων και των ευάλωτων, η Μπίλι Άιλις λατρεύεται για την αποτελεσματικότητα των βασανισμένων της στίχων και τη μεταδοτικότητα των καλοδουλεμένων μελωδιών της – είναι μια εσωστρεφής που μοιράστηκε το ημερολόγιο, όχι ακριβώς της καλλιτεχνικής και ερωτικής της ενηλικίωσης, όπως η αγαλματένια Τέιλορ Σουίφτ, αλλά της δυσκολίας τού να αποδεχτείς σταδιακά, επώδυνα και υπερήφανα τον εαυτό σου σε έναν κόσμο με τέλεια πρότυπα και δυσοίωνα σημάδια. Τα τραγούδια και η ατμόσφαιρα στις συναυλίες της αναδίδουν οικειότητα και συνενοχή, σαν συλλογικός ψίθυρος που οι ορκισμένοι φαν κυρίως νιώθουν μέσα τους και θέλουν να ζήσουν μαζί της. Μοιάζει λοιπόν παράδοξο που στο τρίτο concert film της επιλέγει ως συν-σκηνοθέτη τον άρχοντα του μαξιμαλισμού, Τζέιμς Κάμερον, για να τη βοηθήσει στην οργάνωση των πλάνων και στο 3D –που κατέχει όσο κανείς άλλος– από το χρονικό της συναυλίας στο Μάντσεστερ, ενός από τους σταθμούς τής sold out τουρνέ της, της πρώτης χωρίς τον Διόσκουρο αδελφό της. Το Hit me hard and soft, εστιασμένο στο μουσικό της set και το gorgeous πρόσωπό της και παραθετικό στη δομή του, αποκαλύπτει ελάχιστα πράγματα για τη θαυματουργή 26χρονη με τα άπειρα Γκράμι, τα δύο Όσκαρ και τις εκατομμύρια πωλήσεις, που αξίζει να μάθουμε: την ταύτισή της με άνδρες ράπερ και τη μοναχική, ενίοτε ζωηρή σκηνική παρουσία της, η οποία συνολικά απλώς επιβεβαιώνει τη δεδομένη ευαισθησία και τις μικρές συνήθειές της που δεν ενδιαφέρουν και τόσο, εκτός αν είσαι billie stan.