Ο Άρκο ζει στο μακρινό μέλλον, μια χιλιετία από την εποχή μας, με τους γονείς και την αδελφή του, σε έναν κόσμο αξιοζήλευτης βιωσιμότητας, με αποικίες αγροτικές και φυσικά διατηρημένες, όπου οι κάτοικοι ενθαρρύνουν την αναλογική καθημερινότητα και ταξιδεύουν στο παρελθόν για να βιώσουν εμπειρίες και να συλλέξουν οτιδήποτε είναι χρήσιμο για την ανάπτυξη της ήδη προηγμένης τεχνολογίας τους. Ο μικρός βαριέται και ζηλεύει επειδή δεν επιτρέπεται ακόμη να φορέσει την ιριδίζουσα κάπα με το διαμάντι στο μέτωπο και να πετάξει για να δει τους δεινόσαυρους που τόσο αγαπά, γι’ αυτό και το σκάει κρυφά. Η παράτολμη και απονενοημένη πτήση στραβώνει στην πορεία, ο Άρκο προσγειώνεται στο κοντινό μας μέλλον, και τον περιμαζεύει στο δάσος ένα κορίτσι που, καθόλου τυχαία, ονομάζεται Ίρις. Πρόκειται για μια δεκάχρονη η οποία φροντίζει τον αδελφό της, τον Πίτερ· τους επιτηρεί ένα κλασικής όψης ρομπότ, ο Μίκι, καθώς οι γονείς λείπουν συνεχώς από το σπίτι και εμφανίζονται μόνο ως ολογράμματα. Η φαντασία και η περιέργεια δεν είναι πάντα οι σοφότεροι σύμβουλοι για έναν νεαρό επισκέπτη από το Διάστημα, που σαν τον Ε.Τ. είναι πλημμυρισμένος από τύψεις και θέλει να γυρίσει στο σπίτι του. Ωστόσο, λείπει από την εξάρτυσή του το πολύτιμο πετράδι, που το βρήκαν στο σημείο της πτώσης τρεις γραφικοί συνωμοσιολόγοι, πεπεισμένοι πως ο ταξιδιώτης του χρόνου είναι εκείνος που περίμεναν εδώ και πολύ καιρό, σύμφωνα με τους τρελούς υπολογισμούς τους.

 

Το Άρκο είναι η animation έκπληξη της χρονιάς που, όπως και το θριαμβευτικό Flow πέρυσι, αποδεικνύει πως το χειροποίητο κινούμενο σχέδιο της καρδιάς και του ταλέντου δεν φοβάται το ταπεινό μπάτζετ, όπως η μαύρη γάτα δεν φοβήθηκε το νερό, και βάζει κάτω υπερπαραγωγές γεμάτες κοινοτοπία και υπερβολή. «Κι αν τα ουράνια τόξα ήταν άνθρωποι που μας έρχονται από το μέλλον;», αναρωτιέται η ταινία στη σύνοψή της και όντως ο 38χρονος σκιτσογράφος και σκηνοθέτης διαφημιστικών και βίντεο κλιπ Μπιανβενί, στο ντεμπούτο του σε μεγάλου μήκους, φαντάζεται έναν ανεπιτήδευτο οικολογικό παράδεισο πέρα από τα σύννεφα, με το βλέμμα στραμμένο στην ευτυχία, όπως προκύπτει από τη γνώση, την ισορροπία και τον σεβασμό. Ο μικρός Άρκο δεν έρχεται στη δική μας Γη ως εκδικητικός προφήτης ή ως κάτοχος επικίνδυνων μυστικών που θα μετατραπούν σε φονικά όπλα. Να επικοινωνεί με πτηνά ξέρει και, κατά τα άλλα, του λείπει η μαμά του και χαίρεται που γνώρισε ένα ζωηρό κορίτσι. Κατά βάθος, καταλαβαίνει πως μια τέτοια περιπέτεια δεν θα του ξανατύχει στην ήσυχη γειτονιά του, αλλά η φύση του έλκει το καλό και διώχνει την αγριάδα. Αυτό που ομορφαίνει ακόμη περισσότερο την παραγωγή της Νάταλι Πόρτμαν (η οποία παίζει φωνητικά στην αγγλόφωνη εκδοχή της ταινίας, που εδώ δεν θα ακούσουμε, γιατί θα προβληθούν η πρωτότυπη γαλλική και η μεταγλωττισμένη) είναι η καταλυτική και προοδευτικά συγκινητική εμφάνιση του Μίκι. Κι ενώ αρχικά το ρομπότ υποκαθιστά τους απόντες γονείς, δεν κάνει καλή εντύπωση και κηδεμονεύει με αυστηρότητα και ξενοφοβική διάθεση, η πατρική του ευαισθησία εμπλουτίζεται με τη διατήρηση και τη μεταλαμπάδευση αναμνήσεων που χρησιμεύουν απροσδόκητα στην τρίτη πράξη της ταινίας, η οποία ξεκίνησε την πορεία της από το περσινό Φεστιβάλ των Καννών και διεκδικεί το Όσκαρ Κινουμένων Σχεδίων απέναντι στη Μικρή Αμελί και το φαβορί K-Pop Demon Hunters.