Από τι είμαστε φτιαγμένοι αναρωτιέται ο Άρης, ένας τετραπληγικός φοιτητής Ψυχολογίας, πλοηγός στο ομώνυμο και πρώτο ντοκιμαντέρ του Σιαμάκ Ετεμάντι. Πέντε χρόνια παλεύει να απαντήσει σε ερωτήματα που εκθέτουν και αμφισβητούν τα στερεότυπα γύρω από τη σεξουαλικότητα των ατόμων με αναπηρία και παραδέχεται πως, τουλάχιστον στο ερευνητικό κομμάτι, παίζει μποξ με τον φόβο του, πιέζει τα όρια της δικής του ζώνης άνεσης και πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, συζητώντας χωρίς περιορισμούς με ανθρώπους που έχουν βιώσει λοξά βλέμματα, ευγενική περιφρόνηση και ουσιαστική μοναξιά.

 

Στην αρχική σκηνή, ο Άρης κάνει μπάνιο στη θάλασσα, μια αγαπημένη του συνήθεια, και μια από τις ελάχιστες ευκαιρίες να επιπλεύσει στην ελευθερία της ευεργετικής υδάτινης αγκαλιάς και να έρθει σε επαφή με το σώμα του μπροστά σε άλλους. Μέχρι το φινάλε, σε ένα ποτάμι, μαζί με λουόμενους που χαίρονται τη φύση μαζί του, θα έχει αλλάξει κατά πολύ η οπτική του στο θέμα που τον απασχολεί καθημερινά. Στη διαδρομή συναντά ομοιοπαθείς με διαφορετική νοοτροπία, ανάμεσα στους οποίους και νεαρά ζευγάρια στα αρχικά βήματα της σχέσης τους, άνδρες και γυναίκες που έζησαν μια ζωή με το ταίρι τους και πόνεσαν πολύ από την απώλεια, καθώς και τον Δημήτρη Ζώρζο, τον πρώτο επαγγελματία σεξουαλικό βοηθό στην Ελλάδα, έναν άνθρωπο που έψαχνε επί χρόνια τον προσανατολισμό του και μόνο δίπλα σε όσους εκτιμούν πρακτικά την αρωγή του νιώθει χρήσιμος και ευτυχισμένος.

 

Μόνο ένας από τους ενθουσιώδεις και ενθαρρυντικούς θεατές της Κατερίνας Βρανά είχε την οξυδέρκεια να τη ρωτήσει κατά τη διάρκεια μιας παράστασής της πώς η ίδια βιώνει το intimacy μετά την εξωτική και παραλίγο μοιραία περιπέτεια υγείας που είχε, και η stand-up κωμικός έψαχνε επί χρόνια να βρει τη μετάφραση της λέξης στα ελληνικά. «Κοντινότητα» ήταν η απάντηση, να μπορείς να είσαι κοντά στον άνθρωπό σου και να απολαμβάνεις τις τρυφερές στιγμές μαζί του. Τελικά, η οικειότητα είναι το μεγάλο ταμπού που γεννά προκατάληψη, όχι μόνο για τους ανθρώπους με αναπηρία αλλά και για τους αρτιμελείς που την αποφεύγουν συστηματικά, για χάρη πιο απτών και επιφανειακών αισθημάτων. Με κινηματογραφική τρυφερότητα ο σκηνοθέτης του Παρί και ο κορυφαίος μοντέρ Πάνος Βουτσαράς προσεγγίζουν κοινωνικά κρυφές φωνές που επιτέλους μιλούν ανοιχτά και δείχνουν τις αναγνωρίσιμες επιθυμίες τους, χωρίς εσωστρέφεια και πουριτανισμό.