Το Couture, η πρώτη ταινία με πρόσβαση στα ενδότερα του οίκου Chanel, πέρασε από τα φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, της Ρώμης και της Κεζόν στις Φιλιππίνες, αλλά έκανε θόρυβο μόνο στην παγκόσμια πρεμιέρα του στο Τορόντο, εκεί όπου η Αντζελίνα δήλωσε πως δεν αισθάνεται άνετα αυτή την περίοδο στη χώρα της, με όσα συμβαίνουν. Το σχόλιό της για την πολιτική επικαιρότητα άθελά της επισκίασε τον ρόλο της στην ταινία: υποδύεται τη Μαξίν Γουόκερ, μια σκηνοθέτιδα ταινιών τρόμου, που καλείται στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Μόδας για να ετοιμάσει ένα goth βίντεο που της παρήγγειλε οίκος υψηλής ραπτικής, αλλά σε μια σύντομη τηλεφωνική συνομιλία ο γιατρός της στο Λος Άντζελες την παραπέμπει σε άξιο Γάλλο συνάδελφό του, μετά από ανησυχητικά ευρήματα σε εξέταση στο στήθος. Μητέρα μιας 15χρονης κόρης και εν μέσω ενός ήσυχου διαζυγίου, η Μαξίν, η οποία από την αρχή λέει πως μιλά τη γλώσσα λόγω της Γαλλίδας μητέρας της (η μητέρα της Τζολί ήταν η Μαρσελίν Μπερτράν), πληροφορείται τα άσχημα νέα και αμέσως σκέφτεται πως μια επείγουσα επέμβαση είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται λίγο πριν από το γύρισμα της μεγάλου μήκους ταινίας της, κι ενώ θα πρέπει να αφήσει στη μέση τη δουλειά που θα της αποφέρει καλή αμοιβή.

 

Αμέσως έρχεται στον νου η προσωπική περιπέτεια υγείας της Τζολί, και ο παραλληλισμός της όμορφης και πολυάσχολης Μαξίν με τη διάσημη σταρ που αποφάσισε να δημοσιοποιήσει όλα τα επώδυνα βήματα της διπλής μαστεκτομής για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη. Η ευαλωτότητα της Μαξίν στις σκηνές της αναμονής δεν έχουν ανάγκη από περιττό δράμα και ακραίες αντιδράσεις, κάτι που η Τζολί ενστικτωδώς και βιωματικά αντιλαμβάνεται και αφήνει να εκδηλωθεί συγκρατημένα το δυσάρεστο συναίσθημα μιας ζωής που κλονίζεται ξαφνικά και βίαια, με σιωπή και θλίψη στα πελώρια μάτια της. Η Τζολί δήλωσε στο «Time» πως η ιστορία της Μαξίν Γουόκερ ήταν βαθιά προσωπική, θεωρώντας τη Γαλλίδα Αλίς Βινοκούρ μια ιδιοφυή σκηνοθέτιδα και τον τρόπο που προσεγγίζει την ασθένεια εξαιρετικά πρωτότυπο, για να προσθέσει: «Πολύ συχνά, οι ταινίες με θέμα τον καρκίνο πραγματεύονται το τέλος της θλίψης, όχι την αρχή της.

 

Η Αλίς θέλησε να γυρίσει μια ταινία για τη ζωή, και το έκανε με λεπτότητα». Ακόμη όμως και με σκηνές όπως αυτή όπου βλέπουμε τη Μαξίν να γυμνώνει το στήθος που εσπευσμένα θα αποχωριστεί, ο τόνος της Βινοκούρ παραμένει στοχαστικός και απόμακρος, σαν να μη μπορεί ή να μη θέλει να εισχωρήσει στον πόνο της ψυχής αλλά να διερωτάται παρατεταμένα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μια τόσο ανύποπτη και αεράτη μητέρα και glamorous γυναίκα στη πιο δημιουργική της φάση – όπως περίπου αντέδρασε ο πλανήτης με το αληθινό πρόβλημα της Τζολί. Επιπρόσθετα, το πλαίσιο της ταινίας μοιάζει να έχει φτιαχτεί για να εξυπηρετήσει το συγκεκριμένο αφήγημα. Οι άλλες δυο ανθρώπινες ιστορίες που συμπληρώνουν την επάλληλη πλοκή είναι της Άντα, ενός άπειρου μοντέλου από το Νότιο Σουδάν με έδρα το Ναϊρόμπι που έρχεται για πρώτη φορά στην Ευρώπη και ανησυχεί για την οικογένεια και τη δεινή οικονομική της κατάσταση, και μιας μακιγιέζ που στον ελεύθερό της χρόνο γράφει ένα βιωματικό σενάριο το οποίο δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν.

 

Η όμορφη πρόσφυγας και η επίδοξη κινηματογραφίστρια που πασχίζει να βρει δημιουργικό χώρο είναι περιπτώσεις που έχουν απασχολήσει την Τζολί σε προηγούμενα πρότζεκτ και η Αλίς Βινοκούρ που υπογράφει το Couture (είχε σκηνοθετήσει την Έβα Γκριν στο Proxima του 2019) δεν επιθυμεί καθόλου να πλησιάσει το χάος και τον παραλογισμό στον χώρο της μόδας όπως τον απέδωσε βιτριολικά ο Ρόμπερτ Άλτμαν στο Pret-a Porter, ούτε να αναπαράγει τα αρνητικά κλισέ που συνοδεύουν τα μοντέλα και τον λαμπερό, αν και τοξικό μικρόκοσμό τους.

 

Η μόδα λειτουργεί ως απλό και κομψό φόντο, τα side stories είναι προσχηματικά και όλο το θέμα περιστρέφεται γύρω από την Τζολί που βυθίζεται στις σκέψεις της, και στο μεταξύ προλαβαίνει να προσκαλέσει τον διευθυντή φωτογραφίας της (Λουί Γκαρέλ) σε ένα one night stand.