Ένα ολόκληρο χωριό δεν δίνει σημασία σε σημεία, και τα τέρατα καραδοκούν, σε μια απομακρυσμένη, παραθαλάσσια περιοχή στην Κορέα. Ε, λοιπόν, η αδιαφορία πληρώνεται και η απερισκεψία τιμωρείται με τον χειρότερο πιθανό και απίθανο τρόπο στο «Hope», τη μεγαλεπήβολη, φιλόδοξη και καταιγιστική επιστροφή του Χονγκ-τζιν Να σχεδόν μία δεκαετία μετά το στιβαρό «Wailing».
Με συμμετοχή στο επίσημο διαγωνιστικό του 79ου Φεστιβάλ Καννών, το horror επιστημονικής φαντασίας, ένα είδος εντελώς ασυνήθιστο στην ιστορία του θεσμού, και σίγουρα πιο εύκολο να επιλεγεί αν δεν προέρχεται από την αμερικανική παραγωγή, ξύπνησε τις βυθισμένες στους κοινωνικούς προβληματισμούς και στα βαριά θέματα Κάννες με μια περιπέτεια υπερκινητική και διασκεδαστική, τουλάχιστον στο πρώτο μισό.
Κι εμείς κάνουμε 45 λεπτά να δούμε τι είναι αυτό που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του από το κορεατικό λιμανάκι, ξεκοιλιάζει τις αγελάδες, τους ταύρους και τις αρκούδες, εκσφενδονίζει βαριά αντικείμενα σαν να είναι φτερά στον άνεμο και αιματοκυλίζει όσους μάταια προσπαθούν να το ξεπαστρέψουν, με δεδομένο πως μόνο ένας κατατρομαγμένος αστυνομικός βρίσκεται σε βάρδια, και ευτυχώς μια ατρόμητη συνάδελφός του έρχεται για βοήθεια οπλισμένη μέχρι το κόκαλο, βρίζοντας και πυροβολώντας μια άγνωστης ταυτότητας, ταχύτατη, μαλλιαρή, απέθαντη οντότητα.
Με συμμετοχή στο επίσημο διαγωνιστικό του 79ου Φεστιβάλ Καννών, το horror επιστημονικής φαντασίας ξύπνησε τις βυθισμένες στους κοινωνικούς προβληματισμούς Κάννες με μια περιπέτεια υπερκινητική και διασκεδαστική, τουλάχιστον στο πρώτο μισό.
Κι ενώ νομίζουμε πως ο εχθρός είναι ένας, ο Κορεάτης σκηνοθέτης που προετοίμαζε σαν επτασφράγιστο μυστικό το «Hope» του και το έχει γυρίσει εδώ και δύο χρόνια, μετατοπίζει τη δράση στα ψηλά βουνά και τα ρημαγμένα (θα δείτε γιατί) λαγκάδια, προϋπαντώντας μια πιθανότατη συνέχεια που περισσότερη σχέση έχει με οραματικό Άβαταρ παρά με τα ad hoc Σαγόνια του επίγειου Καρχαρία.
Η μαεστρία του Χονγκ-τζιν Να περιορίζεται σε ψυχαγωγικές επιδόσεις, υψηλής ποιότητας μεν, αλλά μονότονες. Βάζει μπουφόνικους τύπους που συνήθως έχουν καλές προθέσεις αλλά συχνότερα κάνουν γκάφες, ιδρώνουν και ξεφυσούν στη θέα μιας τερατόμορφης απειλής (μία από αυτές με κόκκινα μάτια και εξογκώματα, παραπέμποντας στο «Wailing») να κυνηγούν το κακό που δεν κατάφεραν να προλάβουν, και να τρέχουν ιλιγγιωδώς μήπως και βρουν μια άκρη στο μυστήριο– και βέβαια να σώσουν τον εαυτό τους. Έχει πλάκα, οι σκηνές δράσης τα σπάνε με μουσικά κρεσέντι, σπρινταρίσματα της κάμερας και σπινιαρίσματα χωρίς τέλος, αλλά η σοβαρή υπόθεση μέσα στην ταινία μένει ξεκρέμαστη, σαν τηλεοπτικό cliffhanger βγαλμένο από άλλο ανέκδοτο.
Το τρέιλερ της ταινίας
