Όλοι αναρωτηθήκαμε γιατί εξαφανίστηκε για περίπου μια δεκαετία ο νικητής του Χρυσού Λέοντα με τη θεσπέσια «Επιστροφή», δημιουργός των βραβευμένων ταινιών «Λεβιάθαν» και «Ελένα», Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Η Wikipedia ανέφερε πως μετά το εμβόλιο Σπούτνικ κατέρρευσε, έπεσε σε κώμα και νοσηλεύτηκε στη Γερμανία, μένοντας παράλυτος για μήνες ώσπου να συνέλθει, αλλά στις Κάννες μάθαμε πως μετά από long covid, ο Ρώσος δημιουργός παρέμεινε στη Γαλλία μέχρι να αποκατασταθεί η υγεία του, αποφασίζοντας τελικά να εγκαταλείψει τη χώρα του μετά τον πόλεμο, τουλάχιστον όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση – έτσι εξηγείται το ότι βρίσκεται στο διαγωνιστικό πρόγραμμα των Καννών, δεδομένου ότι το φεστιβάλ συνεχίζει να μη δέχεται παραγωγές από τη Ρωσία, ή το Netflix!
Ο «Μινώταυρος» στηλιτεύει την ολιγαρχία, όχι με μια προφανή, μοσχοβίτικη ιστορία υπερβολής και ακρότητας αλλά με ένα remake της «Άπιστης Συζύγου» του Κλοντ Σαμπρόλ από το 1969 με τη Στεφάν Οντράν και τον Μισέλ Μπουκέ, με φόντο μια πόλη μακριά από τη ρωσική πρωτεύουσα, στο ξέσπασμα της ρωσο-ουκρανικής σύρραξης.
Αντί να κουνά το δάχτυλο ή να αναπαράγει πολεμικά κλισέ, ο Ζβιάγκιντσεφ υπαινίσσεται την προειδοποίηση και χρησιμοποιεί την ειρωνεία, με αποκορύφωμα τον αιωρούμενο επίλογο πάνω από τα σύννεφα.
Σχεδόν κανείς από τους φίλους και τους συνεργάτες του Κλεμπ Μορόζοφ δεν συζητά ανοιχτά για τον πόλεμο, μάλιστα ο ίδιος αποθαρρύνει τη γραμματέα του από το να παρακολουθεί τη ζοφερή τηλεοπτική επικαιρότητα. Το πρόβλημά του είναι η καταθλιπτική, κομψή σύζυγός του, Γκαλίνα, και ο εραστής της, ένας φωτογράφος – έχει υποψιαστεί τη «μοιχεία», αν και σε πρώτη φάση συμπεριφέρεται ψύχραιμα. Μαζί με τον μοναχογιό τους ζουν σε μια πολυτελή, σύγχρονη ντάτσα στα περίχωρα της ανώνυμης πόλης, βλέπουν ζευγάρια και κάνουν χοντροκομμένα αστεία σαν να μη συμβαίνει κάτι σοβαρό, αλλά μια αίσθηση βαθιάς ανησυχίας κυριεύει την καθημερινότητα, όσο ο Κλεμπ, δικτυωμένος CEO και παράγοντας με ειδικό βάρος και γνωριμίες σε ανώτατα κλιμάκια, νοιάζεται αποκλειστικά για τον πληγωμένο εγωισμό του, αδυνατώντας να χωνέψει την απιστία. Ο Ζβιάγκιντσεφ διαποτίζει τις λεπτομέρειες ενός άψογα εκτελεσμένου οικογενειακού θρίλερ με την περιρρέουσα μιζέρια μιας κοινωνίας βυθισμένης στη διαφθορά και την άρνηση, υπεροπτικής και άψυχης.
Η απουσία της ουσιαστικής αγάπης αποτελεί σταθερά στο έργο του και ο «Μινώταυρος» λειτουργεί ως παραβολή για μια νομοτελειακή παρακμή με διαστάσεις ευρύτερης τραγωδίας: γύρω από το δράμα μιας γυναίκας απελπιστικά μετέωρης και ενός άνανδρου με καλλιεργημένο προσωπείο, ένας ολόκληρος μηχανισμός στηρίζει άκριτα και σιωπηλά ένα δρομολόγιο θανάτου. Σταδιακά, το μιλιταριστικό φόντο έρχεται στο προσκήνιο, όταν οι προπαγανδιστικές αφίσες αναρτώνται, αμοιβές προσφέρονται σε πρόθυμους εθελοντές, ο δήμαρχος δέχεται άνωθεν εντολές και πιέζει για στρατολόγηση και ο Κλεμπ βρίσκει την ευκαιρία να βάλει μέσον για το προσωπικό ζήτημα που τον καίει.
Αντί να κουνά το δάχτυλο ή να αναπαράγει πολεμικά κλισέ, ο Ζβιάγκιντσεφ υπαινίσσεται την προειδοποίηση και χρησιμοποιεί την ειρωνεία, με αποκορύφωμα τον αιωρούμενο επίλογο πάνω από τα σύννεφα, σαν ρέκβιεμ για μια χώρα που έχει αγκαλιάσει την ανθρώπινη απαξίωση. Γι’ αυτό και δήλωσε πως δεν υπάρχει περίπτωση ο «Μινώταυρος» να προβληθεί στη Ρωσία, εκτός αν κάποιος τον ανεβάσει παράνομα στο YouTube.
Το τρέιλερ της ταινίας
