Ακόμη και σήμερα, σχεδόν κανείς δε γνωρίζει ποιος είναι ο Γιόχαν Ότο φον Σπρέκελσεν. Ακόμη κι ο ίδιος ξαφνιάστηκε όταν το 1983 κέρδισε τον διαγωνισμό για την κατασκευή της μεγάλης αψίδας της La Défense, της ζωτικής σημασίας επιχειρηματικής περιοχής στα παρισινά περίχωρα. Αποδέχτηκε την πρόκληση, αγνοώντας τις συνέπειες. Ήταν ο σχετικά άπειρος αρχιτέκτονας που επέλεξε προσωπικά ο Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν για να υλοποιήσει το μεγαλεπήβολο όραμα που θα συμπλήρωνε τη γραμμή των άλλων δύο τοπόσημων της πρωτεύουσας, του Λούβρου και της Αψίδας του Θριάμβου. Το project, που έμελλε να ταλαιπωρεί τους εμπλεκόμενους επί 7 χρόνια, ήταν παράτολμο – το ίδιο και ο εξωπραγματικός σχεδιασμός του. Όσο «βιογραφικό» του έλειπε, τόση επιμονή είχε ο «ξένος» που κατέφθασε με ψυχραιμία και μεθοδικότητα σε ένα περιβάλλον από συναδέλφους εγνωσμένης αξίας, δοκιμασμένων στην πράξη δυνατοτήτων και υποδόριου φθόνου για την επίδειξη παράλογης εμπιστοσύνης σε έναν άγνωστο με νεφελώδεις προθέσεις. Στον Άγνωστο της Μεγάλης Αψίδας, που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του 78ου Φεστιβάλ Καννών, ο σκηνοθέτης Στεφάν Ντεμουστιέ, που έγραψε και το σενάριο διασκευάζοντας το βιβλίo La Grande Arche της Λοράνς Κοσέ, δημιουργεί συνθήκες λανθάνοντος πολιτικού θρίλερ μέσα από το πορτρέτο ενός ιδεαλιστή, χωρίς να παραβλέπει τη συγκεκριμένη ορολογία και την εποχή που εκτυλίσσονται τα γεγονότα. Υιοθετεί σαρκασμό και συχνά μαύρο χιούμορ για μια υπόθεση επώδυνου κενού εξουσίας, ανάμεσα στην ψευδαίσθηση ενός φαραωνικού κληροδοτήματος και την καταστολή της εκτελεστικής λειτουργίας και των αιώνιων διαδρομιστών. Ο Κλάες Μπανγκ που γνωρίσαμε από το Τετράγωνο του Ρούμπεν Έστλουντ εξυπηρετεί απόλυτα τον ρυθμό της αργόσυρτης διαδικασίας και συγκρούεται σταθερά με το ύφος που φέρουν οι συνομιλητές του – έχει ενδιαφέρον η διαφορετική προσέγγιση υποκριτικής από τους υποψήφιους για βραβείο Σεζάρ δεύτερου ρόλου Σουάν Αρλό (Ανατομία μιας πτώσης) και Ξαβιέ Ντολάν.