Γνωρίζουμε την Άννα Ρεζάν ως ηθοποιό, μουσικό και μοντέλο. Για το σκηνοθετικό της ντεμπούτο, επιχειρεί να ανιχνεύσει και να εντοπίσει το νήμα της εβραϊκής κοινότητας, των δικών της ανθρώπων, των προγόνων και της οικογένειάς της, με δραματουργική αφετηρία την ιστορία της προγιαγιάς της, Ραχήλ. Τον γιο της, τον Λίαν, η Άννα δεν τον γνώρισε ποτέ, και για τον θάνατο της Ραχήλ στο Άουσβιτς κανείς στην οικογένειά της δεν μιλούσε με συγκεκριμένα στοιχεία. Ταξιδεύοντας εκεί, σε έναν τόπο κούφιο και τεράστιο, όπως τον περιγράφει, έμαθε ελάχιστα, αλλά αντιλήφθηκε πως το αφήγημα μοιάζει με εκείνο των ομόαιμων που πέρασαν παρόμοιο εφιάλτη και έδωσαν μεγάλες και επίπονες μάχες, με ελάχιστους διασωθέντες, ευτυχώς ικανούς να ορθοποδήσουν, να απολαύσουν τη ζωή και να μοιραστούν τα τραύματά τους με τις επόμενες γενιές.

 

Οι Δικοί μου άνθρωποι, που έκαναν παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Λος Άντζελες, αποτελούνται από συνεντεύξεις επιζώντων και των επιγόνων τους, από γνωστές αφηγήσεις, όπως το τρανό παράδειγμα της Ζακύνθου, τον μόνο τόπο όπου σώθηκαν όλοι οι Έλληνες Εβραίοι μετά τη σθεναρή αντίσταση του δημάρχου και του αρχιεπισκόπου, αλλά και άγνωστες, προσωπικές καταθέσεις ανθρώπων όπως ο Μάκης Μάτσας, η Νίνα Μπενρουμπή, η Στέλλα Κοέν, η Νίνα Μεγρίν και ο Ισαάκ Μισάν. Οι μαρτυρίες αυτές δεν παύουν να συγκλονίζουν, ακόμη κι όταν το ντοκιμαντέρ κινείται σε μια ασφαλή γραμμική πορεία, με πολλές πληροφορίες και πλάνα αρχείου. Στο πρόσφατο κινηματογραφικό δοκίμιο των Σύλλα Τζουμέρκα και Χρήστου Πασσαλή, Η Πόλη και η Πόλη, ο εναγκαλισμός των προσώπων με τον χρόνο φαντάζει αινιγματικός και σκοτεινός, μια καλλιτεχνική και αφαιρετική, αν και πολύ συγκινητική προσέγγιση του κυνικού και επονείδιστου αφανισμού που υπέστησαν οι 50.000 Σεφαραδίτες της Θεσσαλονίκης κατά τη γερμανική κατοχή. Σε συμπαραγωγή του Μίτσελ Μπλοκ, του βραβευμένου με δύο Όσκαρ Κιμ Μάγκνουσον και του Ζαφείρη Χαϊτίδη, οι Δικοί μας άνθρωποι συνδέουν το συλλογικό πορτρέτο των Εβραίων της Ελλάδας, από τότε που τα ονόματά τους ήταν κοινά και αποδεκτά στη χώρα μας μέχρι το σύγχρονο κύμα καχυποψίας και τον διάχυτο αντισημιτισμό, με την πρόθεση της Ρεζάν να αναζητήσει τη δική της ταυτότητα. Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης Θυμάτων του Ολοκαυτώματος στις 27 Ιανουαρίου, η προφανής υπενθύμιση για την κατάργηση των διακρίσεων δυστυχώς δεν είναι καθόλου αυτονόητη και η έκκληση για σύμπνοια κάτι παραπάνω από απαραίτητη.