Δεν το συζητάμε ότι το μεγάλο κλου της «Ιδιωτικής Ζωής» που κυκλοφορεί στις αίθουσες ανήμερα Πρωτοχρονιάς είναι η Τζόντι Φόστερ και τα άπταιστα, κομψότατα γαλλικά της. Απόφοιτος του γαλλικού λυκείου του Λος Άντζελες, και μάλιστα μετά πολλών επαίνων, η κάτοχος δύο Όσκαρ παραδέχτηκε πως ο ρόλος της Αμερικανίδας ψυχαναλύτριας που ζει μόνιμα στη Γαλλία ήταν γερή πρόκληση, παρά το γεγονός πως όλα αυτά τα χρόνια ντούμπλαρε η ίδια τη φωνή της στα γαλλικά όποτε της δινόταν η ευκαιρία. Ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη της παράξενης crime comedy είναι η κωμική φλέβα μιας σπουδαίας ηθοποιού εγνωσμένης δραματικής αξίας, που δεν μας έχει συνηθίσει σε ελαφρύ άγγιγμα, και σίγουρα ο αστεϊσμός δεν της προκύπτει εκ του φυσικού – η προδιάθεσή της είναι πάντα πονεμένη, δουλεμένη, σφιχτή στο συναίσθημα και πάντα πολύπλοκη στην έκφραση.

 

Η Λίλιαν Στάινερ που υποδύεται νιώθει ενοχές όταν η ασθενής της, Πόλα Κοέν (Βιρζινί Εφιρά), αφαιρεί τη ζωή της, καθώς της είχε χορηγήσει αντικαταθλιπτικά που ίσως την οδήγησαν σε υπερβολική δόση. Οι επισκέψεις του επιθετικού συζύγου της Κοέν (Ματιέ Αμαλρίκ), αλλά και της ασταθούς κόρης της, την μπερδεύουν ακόμη περισσότερο. Μήπως κάποιος άλλος ευθύνεται για τον θάνατο της γυναίκας που της είχε εμπιστευθεί τις αγωνίες της; Ο προσωπικός ψυχίατρος της Στάινερ δεν τη βοηθά ακριβώς (ο θρυλικός ντοκιμενταρίστας Φρέντερικ Γουάιζμαν, σε μια σπάνια εμφάνιση), ενώ η μοναδική άγκυρα ασφάλειας στην ταραγμένη φάση που διανύει είναι ο πάντα ψύχραιμος σύζυγός της, που υποδύεται με κωμική στωικότητα ο Ντανιέλ Οτέιγ.

 

Το μυστήριο στο συγχυσμένο μυαλό της εντείνεται όταν μια συνεδρία με ένα μέντιουμ, μια γυναίκα με σιβυλλική αύρα, τη στέλνει σε μια ονειρική κατάσταση, σε ένα υποθετικό παρελθόν με την ίδια και την ασθενή της ζευγάρι στον πόλεμο, τους Ναζί να την απειλούν κι ένα κοντσέρτο κλασικής μουσικής να αποτελεί σκηνικό σασπένς, σαν εφιάλτης που αιωρείται στον χρόνο. Όλα αυτά κλείνουν το μάτι στο κλασικό σινεμά του Χίτσκοκ και του Ντε Πάλμα, αν και η σκηνοθέτις Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι βρίσκεται κοντύτερα στο πνεύμα του όψιμου Γούντι Άλεν, από τους «Μυστηριώδεις Φόνους στο Μανχάταν» και την «Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού», με μια δόση από το τηλεοπτικό «Only Murders in the Building» με τον Στιβ Μάρτιν και τον Μάρτι Σορτ. Άλλωστε, έχει δείξει και από την προηγούμενη ταινία της, το «Planetarium», με τη Λίλι Ρόουζ Ντεπ και τη Νάταλι Πόρτμαν, πως δεν φοβάται την επικίνδυνη ισορροπία ανάμεσα στο δράμα, την κωμωδία και το φανταστικό στοιχείο. Ακόμη κι όταν η «Ιδιωτική Ζωή» δένει και λύνει την πλοκή με ευκολίες και απιθανότητες, διατηρεί την ψυχαγωγική ποιότητά της. Βλέπεται ευχάριστα, ακόμη κι αν κάνει σινιάλο στον θεατή πως το ζορισμένο ταξίδι ανάμεσα στην αληθινή ζωή και τη βαριά ψυχή δεν είναι και τόσο σοβαρό όσο ακούγεται.

 

Η Τζόντι Φόστερ, ωστόσο, τακτοποιεί όλες τις εκκρεμότητες. Είναι χάρμα ιδέσθαι, αξιοποιεί κάθε σκηνή, σε κάνει να ξεχνάς ότι μιλά σε μια γλώσσα που δεν έχεις ταυτίσει με την κινηματογραφική της παρουσία, και, αμέσως μετά τον θρίαμβό της στο τηλεοπτικό «True Detective», αλλάζει διαθέσεις και ταχύτητες με την καθαρόαιμη άνεση της σταρ που ποτέ δεν νοιάστηκε για την εικόνα της, αλλά μόνο για τις απαιτήσεις του κάθε ρόλου που υπηρετεί.