Ο Λάζλο Νέμες διαθέτει την εικαστική κατάρτιση και την αφηγηματική προσήλωση να παρασύρει τον θεατή στο υποκειμενικό του βλέμμα, στον τρόπο που επιθυμεί να τοποθετήσει τους χαρακτήρες του στο κοινωνικό φόντο, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές και ακραίες καταστάσεις. Η εμβύθιση σε έναν ελικοειδή, μακάβριο εφιάλτη απέδωσε καθηλωτικά στο βραβευμένο με Όσκαρ ντεμπούτο του με τον Γιο του Σαούλ. Το πολυπρόσωπο Sunset ερμήνευσε κομψά και παρακμιακά τη μεταβατική φάση της αριστοκρατικής Ευρώπης στο πολιτικό χάος που ακολούθησε, στην αυγή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με το Χωρίς πατέρα μένει στην Ουγγαρία, ωστόσο μεταφέρεται στη Βουδαπέστη αμέσως μετά την αποτυχημένη εξέγερση εναντίον της σοβιετικής εισβολής τη δεκαετία του ’50. Ο Άντορ μεγαλώνει με τη μητέρα του, την εβραϊκής καταγωγής Κλάρα, που τον έδωσε σε ίδρυμα όταν ήταν μικρός και ποτέ δεν συνδέθηκε ολοκληρωτικά μαζί του, αλλά εκείνος αισθάνεται ορφανός, εξιδανικεύοντας τον εξαφανισμένο πατέρα του. Ώσπου να μάθει τι έχει απογίνει, αναγκάζεται να υποστεί την καθημερινή παρουσία ενός μπρουτάλ μνηστήρα και υποστηρικτή της οικογένειας, ενός «ξένου» με απότομη συμπεριφορά αλλά και απροσδόκητες αναλαμπές τρυφερότητας απέναντι σε ένα παιδί που σκληραγωγείται στους δρόμους της πόλης. Το Χωρίς πατέρα δεν κρύβει την αλληγορία πίσω από το πορτρέτο ενός ανέστιου survivor, αναδίδοντας μια αίσθηση σκουριασμένης αναρχίας στην κατακερματισμένη πρωτεύουσα, και την εντύπωση πως όλοι περιφέρονται απροστάτευτοι, με κίνδυνο της ζωής τους, χωρίς κηδεμόνα και καθοδηγητή. Βασίζοντας την ιστορία σε οικογενειακά περιστατικά, η πιο προσωπική δημιουργία του Ούγγρου σκηνοθέτη ξεκινά δυνατά, με το σασπένς να προκύπτει από τη σύγχυση και το μυστήριο, αλλά πέφτει θύμα των γοητευτικών του κινηματογραφικών συνθέσεων και της ελλειπτικής πλοκής – δημιουργεί απόσταση ικανή μπλοκάρει τη δραματική ταύτιση.