Κάνοντας το παγκόσμιο ντεμπούτο της στην Εβδομάδα Κριτικής του 78ου Φεστιβάλ Καννών, η Σι Τζινγκ Τσου αποκάλυψε το καλειδοσκοπικό πορτρέτο μιας οικογένειας στη σύγχρονη Ταϊβάν με ύφος, βλέμμα και ρυθμό που, διόλου τυχαία, παραπέμπουν στο σινεμά του Σον Μπέικερ: ο Αμερικανός δημιουργός, τετράκις οσκαρούχος πλέον με την «Ανόρα», είναι παραγωγός, συν-σεναριογράφος και, κυρίως, μοντέρ στο «Αριστερό μου χέρι» και το αποτύπωμά του, μαζί με την ενέργεια που αναβλύζει από τους πολύχρωμους δρόμους της Ταϊπέι και τους εξίσου δραστήριους χαρακτήρες που πλημμυρίζουν την ταινία, εντελώς βιωμένους και προσωπικούς της Τσου, είναι εμφανές.

 

Γυρισμένη με iΡhones και απνευστί μονταρισμένη, η δραματική κομεντί που αποτελεί την επίσημη υποβολή της χώρας στα διεθνή Όσκαρ και ήδη πέρασε στον δεύτερο προκριματικό γύρο εκτυλίσσεται μέσα από τα μάτια της πεντάχρονης Ιτζίνγκ, της μαμάς, της θείας, της γιαγιάς και του προληπτικού παππού της, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να τη μαλώνει επειδή είναι αριστερόχειρας. Με το «σατανικό» μέλος της η μικρή παίρνει στα κλεφτά ό,τι αρέσει στην ίδια ή χρειάζεται στους άλλους, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να συμμορφωθεί, πειθαρχώντας με το δεξί χέρι στις φοβέρες. Χωρίς διάθεση για τακτοποιημένη κάθαρση, το καραόκε δείπνο του φινάλε αποκαλύπτει βαθιά μυστικά που ρεζιλεύουν το οικογενειακό οικοδόμημα, αλλά στη ζωή ενός τόσο μικρού κοριτσιού αυτό δεν είναι παρά ένα ακόμη κεφάλαιο μιας επεισοδιακής καθημερινότητας.