Μεταφορά του ομώνυμου best seller επιστημονικής φαντασίας του Άντι Γουίρ από το 2021, το Αποστολή Χαίρε Μαρία δεν είναι απλά το δράμα κάποιου που χάθηκε στο Διάστημα, αλλά μια θεαματική, πανάκριβη παραβολή για το τέλος του κόσμου σε συνθήκη μοναχικότητας και με όρους τρυφερής κομεντί για οικογένειες με παιδιά. Οι σκηνοθέτες έχουν στο ενεργητικό τους τα δυο Jump Street και animation όπως το Βρέχει κεφτέδες και το Into the Spider-Verse, καθώς και την επιτυχία του Lego Movie, συνεπώς επιδιώκουν να δώσουν ενέργεια και ελαφρότητα σε ένα βαρύ κι ασήκωτο θέμα.

 

Ο Ήλιος καταστρέφεται σε επικίνδυνο ρυθμό και μαζί με διακεκριμένους επιστήμονες από όλον τον κόσμο επιστρατεύεται κι ένας άγνωστος μοριακός βιολόγος, ο οποίος κάποτε διατύπωσε μια ασυνήθιστη θεωρία, εξαιτίας της οποίας έπεσε σε ανυποληψία και πλέον είναι καταδικασμένος να διδάσκει σε δημόσιο σχολείο. Ο Ράιλαντ Γκρέις κάνει τα πειράματά του και επανδρώνει την αποστολή μαζί με λίγους συναδέλφους, και κάποια στιγμή ξυπνάει μόνος και με αμνησία σε ένα μακρινό γαλαξιακό σύστημα. Στο απόλυτο κενό συναντά ένα διαστημόπλοιο και βρίσκει έναν απρόσμενο σύμμαχο στη μορφή ενός πεντάποδου αραχνοειδούς εξωγήινου, ικανότατου μηχανικού όπως αποδεικνύεται· μαζί δουλεύουν για τη σωτηρία των κόσμων τους, με τον Γκρέις να ανακαλεί μνήμες από τη ζωή του και τη συνεργασία του με την Έβα Στρατ, την υπεύθυνη του Project Hail Mary, που έχει δανειστεί το όνομά του από την αθλητική έκφραση για την απελπισμένη κίνηση της τελευταίας στιγμής – η Σάντρα Χίλερ υποδεικνύει το επείγον του θέματος στη σύντομη ευκαιρία που έχει να δώσει υπόσταση σε έναν συμπληρωματικό ρόλο. Το σόου ανήκει στον Ράιαν Γκόσλινγκ και στον πέτρινο σύντροφό του με τη χρυσή καρδιά, τον «Ηριδανό» Ρόκι, έναν συνδυασμό μαριονέτας φτιαγμένης από τον Νιλ Σκάνλαν και οπτικών εφέ. Ο Καναδός ηθοποιός προσεγγίζει με τη χαρακτηριστική cool ιλαρότητά του έναν τύπο που δεν έχει τίποτε να χάσει και η απώλεια μνήμης σχεδόν τον βολεύει στη σόλο επιβίωση. Σταδιακά προσθέτει συναίσθημα, γιατί αλλιώς δεν ισορροπείται η επιστημονική αφέλεια της πλοκής, και φτάνει σε ένα σημείο οικειότητας με τον διαπλανητικό γκρεμό που έχει τις χαριτωμένες στιγμές του αλλά συνολικά δεν ξεπερνά την αίσθηση ανακύκλωσης πολλών σχετικών ταινιών, καθώς και το επίμονο deja vu πως παρακολουθούμε το πάντρεμα ενός πιο απλοϊκού Interstellar με έναν πιο ψυχρό E.T.