Ο Νίκο, ένα ταρανδάκι πολύ δεμένο με την οικογένειά του, αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να πραγματοποιήσει το όνειρό του, να ενταχθεί στους Ιπτάμενους Ταράνδους και να πετάξει στο πλευρό του πατέρα του, του θρυλικού Πράνσερ. Όμως η εμφάνιση της μικρής φιλόδοξης Στέλλας, που κι εκείνη ονειρευόταν να πετάξει με το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη, έρχεται να ταράξει τα νερά.

 

Αν και οι καιρικές συνθήκες κάνουν ό,τι μπορούν για να μας διαψεύσουν, μπήκαμε και επισήμως στον Δεκέμβρη και στην εορταστική περίοδο και αυτό επιβεβαιώνεται από την έλευση χριστουγεννιάτικων θεαμάτων στις αίθουσες. Το εν λόγω animation έχει ως πρωταγωνιστή τον Νίκο, τον γιο του θρυλικού Πράνσερ, που ονειρεύεται μια θέση στο έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη και ηρωικά μεγαλεία. Όταν η ευκαιρία παρουσιάζεται, μαζί της έρχεται και η Στέλλα, μια αξιόμαχη αντίπαλος για τη μία και μοναδική θέση στον (παγωμένο) ήλιο.

 

Κι ενώ ο ενήλικας θεατής δικαιολογημένα περιμένει ένα animation που θα στηλιτεύσει το ανταγωνιστικό κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο, εντός του οποίου θα κληθεί να μεγαλώσει το παιδί του, και θα δώσει αφορμή για μια γόνιμη, σχετική πρώτη συζήτηση μετά την προβολή, οι δημιουργοί της ταινίας αποφάσισαν να περιπλέξουν την ίντριγκα, να εμπλέξουν τον ήρωα σε μια τυποποιημένη περιπέτεια και να σερβίρουν τετριμμένα και χιλιοειπωμένα στο format μηνύματα περί ηρωισμού. Τουλάχιστον, η ταινία είναι ελαφρώς πιο προσεγμένη από το μέσο animation Β’ Εθνικής που καλύπτει τη ζήτηση του οικογενειακού κοινού στις εγχώριες αίθουσες. Τα μικρότερα παιδιά θα κάνουν «χο χο χο», οι μεγάλοι δεν θα λένε «οχ οχ οχ».