Η ζωή και το έργο του, οι καταβολές και οι επιρροές που δέχτηκε φωτίζονται μέσα από μαρτυρίες, αποτιμήσεις και ποιητικά σπαράγματα τα οποία ανιχνεύουν το μονοπάτι που οδήγησε τον Αλεξανδρινό ποιητή από τη μετριότητα στο μεγαλείο. Αναδεικνύεται παράλληλα ο τρόπος που παίρνει μικρής κλίμακας ιστορικά επεισόδια και τα μετατρέπει σε ποιητικές στιγμές υπαρξιακής έντασης, μέσω της ειρωνείας και της στοχαστικής του ματιάς. Ο Mέντελσον υιοθετεί μια κριτική ανάγνωση, εστιάζοντας στη στάση του Καβάφη απέναντι στην ήττα, την αναμονή και τη φθορά, καθώς και στη διαχρονικότητα της φωνής του, που συνδέει την αρχαιότητα με τη σύγχρονη εμπειρία της αβεβαιότητας.
Δηλώνει χαρακτηριστικά για τον Καβάφη σε συνέντευξη που έδωσε στη LifO και στον Χρήστο Παρίδη:
«Η σπουδαία ποίηση είναι πάντα διεθνής και οικουμενική – γι' αυτό είναι και σπουδαία. Στην περίπτωση του Καβάφη, νομίζω ότι μέρος της γοητείας του έχει σχετίζεται με το γεγονός ότι κοιτάζει σε βάθος τόσο την ιστορία όσο και την επιθυμία, τα δύο αγαπημένα του θέματα. Όπως γνωρίζετε, ο Καβάφης σκιαγραφούσε τον εαυτό του ως έναν «ποιητή-ιστορικό». Οπωσδήποτε, δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει τον ρόλο που έπαιξε στον σχηματισμό των απόψεών του η μακρόχρονη και πολύ σοβαρή εκ μέρους του μελέτη της ιστορίας. Ο Καβάφης παρατηρεί τη ζωή, το ιστορικό-πολιτικό παρελθόν και το ερωτικό παρόν με τη ματιά του ιστορικού, δηλαδή εκείνου που τα έχει ήδη δει όλα. Αυτό δίνει στην ποίησή του ένα μοναδικό άρωμα. Μελαγχολία κατ' αρχάς, και, παρ' όλα αυτά, μια επιβεβαίωση, κατά κάποιον τρόπο, νομίζω. Τα πάντα έχουν ήδη συμβεί, και ακόμα και αν κάποιος έχει χάσει μια αυτοκρατορία ή έναν γκόμενο, υπάρχει η ανταμοιβή που εισπράττει από τη σοφία της ανασκόπησης. Αυτό πιστεύω ότι αποτελεί μεγάλο μέρος της ξεχωριστής γοητείας του Καβάφη και είναι ο λόγος που όλες οι πλευρές του έργου του, τα ιστορικά, τα φιλοσοφικά και τα ερωτικά του ποιήματα, μιλάνε σε όλους. Αυτό που πραγματικά αφουγκράζονται είναι η αίσθηση του παρελθόντος, το οποίο είναι κάτι που όλοι βιώνουμε και στο οποίο υποτασσόμαστε»
