Ο σκηνοθέτης Ράντου Τζούντε παραχωρεί την τάση του για αβανγκάρντ εικόνες στον στοχαστικό, παραβολικό σεναριογράφο Τζούντε, και αποσπά το ανάλογο βραβείο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου για το πορτρέτο μιας ντροπιασμένης δικαστικής επιμελήτριας. Τι έχει συμβεί: η μεσήλικη Ορσόλια έχει προειδοποιήσει τον άστεγο Ίον πως θα πρέπει να εγκαταλείψει το άθλιο υπόγειο όπου διαμένει λάθρα, και ενώ τον περιμένει να μαζέψει τα πράγματά του, και μάλιστα έχει πει στους βοηθούς να του φερθούν ευγενικά, τον βρίσκουν νεκρό. Η σκηνή της αυτοκτονίας του, με ένα σύρμα στο καλοριφέρ, εκτός κάδρου και με το βλέμμα της κάμερας στραμμένο στο έγγραφο της έξωσης, είναι μια από τις πιο ανατριχιαστικές που έχουμε δει, ανώτερη από πολλά θρίλερ πολλών ειδικότερων. Γνωρίζοντας πως είναι νομικά αθώα, η γυναίκα με τη σημαδεμένη συνείδηση για την απώλεια ενός φτωχού αγνώστου προσπαθεί να ξεφορτώσει τις τύψεις της σε όποιον έχει την καλή διάθεση να την ακούσει, από την ψαγμένη φίλη της και τη ρατσίστρια μητέρα της μέχρι έναν νεαρό φοιτητή και έναν ιερέα που της κάνει το απαραίτητο κήρυγμα. Μέσα από τη διαδρομή στο ήσυχο Κλουζ της Τρανσυλβανίας με τις φυσικές ομορφιές και τις κιτς πινελιές, η Ορσόλια προτιμά να συζητήσει τις προσωπικές αδυναμίες και τις κοινωνικές ανισότητες παρά να περάσει ανέμελη τις διακοπές της στη Σκιάθο, όπως είχε προγραμματίσει με την οικογένειά της. Το Κοντινένταλ 25, που εμπνέεται από το Europa 51 του Ρομπέρτο Ροσελίνι, τότε που η Ίνγκριντ Μπέργκμαν δραπετεύει από την πολυτελή ανία για να γνωρίσει τα δεινά του πραγματικού κόσμου, εννοείται πως στηλιτεύει την ανίατα στραβή Ρουμανία, και αυτήν τη φορά το κάνει με διαλογική κατάθεση ψυχής και μια σειρά από ανεκδοτολογικές ιστορίες, που από ένα σημείο μοιάζουν να κουράζουν ακόμη και στην κωμική τους διάσταση. Ωστόσο, η σοφία που μεταφέρεται μέσα από αυτές είναι συχνά μια πολύτιμη υπενθύμιση για τις διαχρονικές «εκκαθαρίσεις», όπως η παλιότερη, πικρή διαπίστωση του Μπρεχτ ότι οι πολιτικά αθώοι αξίζουν να πεθάνουν επειδή δεν είχαν συνωμοτήσει εναντίον του δεσποτικού καθεστώτος, άρα διά της απραξίας τους απείχαν από την απόδοση της δικαιοσύνης και η αδικία τους τιμώρησε.