Με εκτεταμένα previews το Σάββατο και την Κυριακή ο Τομ Κρουζ έσωσε, εκτός από τον κόσμο, και τα ταμεία των εγχώριων κινηματογράφων, που δεινοπάθησαν το περασμένο τετραήμερο – είχαμε Eurovision, βλέπετε.
Από την ερχόμενη Πέμπτη το Mission Impossible: The Final Reckoning κυκλοφορεί κανονικά στις αίθουσες, αλλάζοντας τόνο, αυξάνοντας το exposition, αλλοιώνοντας κάπως τη φύση του κορυφαίου action franchise των καιρών μας, αλλά προσφέροντας και μοναδικό θέαμα, σε δυο εκτεταμένες σκηνές δράσης που κόβουν την ανάσα - η μια και την ανάσα του ίδιου του Κρουζ, καθώς εξελίσσεται υποβρυχίως.
Πάντως, εισπρακτικά μιλώντας, η πρώτη θέση στο box-office μάλλον θα καταληφθεί από τη live-action εκδοχή του Lilo and Stitch, ακόμα ένα εγχείρημα απαραίτητο μόνο για όσους δεν μπορούν να παρακολουθήσουν animation με χειροποίητο σκίτσο – αυτοί χάνουν- αλλά τουλάχιστον καθόλου προσβλητικό, δεδομένου ότι κατά καιρούς έχουμε δει τερατώδη εγχειρήματα ανάλογης φύσης.
Ταυτόχρονα, δύο μεγάλοι δημιουργοί του σύγχρονου σινεμά επιστρέφουν με τις νέες τους ταινίες. Αναφερόμαστε στον Λεός Καράξ, που γύρισε ένα εντελώς γκονταρικό, μεσαίου μήκους αυτοβιογραφικό δοκίμιο με τον τίτλο C’est pas moi, και στον Πολ Σρέιντερ, που διασκευάζει για δεύτερη φορά μετά το εξαιρετικό Affliction ένα βιβλίο του Ράσελ Μπανκς. Ο λόγος για το Oh, Canada, μια εμφανώς πολύ προσωπική ταινία για τον σκηνοθέτη, με πρωταγωνιστή έναν εξαιρετικό Ρίτσαρντ Γκιρ.
Κυκλοφορούν επίσης η Norah, η πρώτη ταινία από τη Σαουδική Αραβία που έγινε δεκτή στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Καννών, και σε επανέκδοση η φιλμική πυριτιδαποθήκη του Ματιέ Κασοβίτς, το Mίσος (1994).
