Η Juliette Cassidy ενδιαφέρεται για ανθρώπους που ζουν στα άκρα της κοινωνικής ορατότητας. Για εκείνους που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να χωρέσουν εύκολα στα κουτιά που τους προσφέρονται. Στη φωτογραφική σειρά 24 Hour Party, People, η Βρετανίδα φωτογράφος στρέφει τον φακό της στη hardcore και car tuning σκηνή της Βαρκελώνης, ακολουθώντας την για ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο.
Η σειρά, τραβηγμένη εξ ολοκλήρου σε φιλμ 35mm, ξεκινά από την περιέργεια της Cassidy για μια υποκουλτούρα που συνδέεται ιστορικά με τη Ruta del Bakalao της Βαλένθια και την έκρηξη της rave και ηλεκτρονικής μουσικής στην Ισπανία των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Αυτό που την ενδιέφερε, όπως λέει στο Dazed, δεν ήταν να αναπαράγει το στερεότυπο μιας σκηνής γύρω από τα ναρκωτικά και την αταξία, αλλά να πλησιάσει έναν κόσμο με δικούς του κανόνες, πάθη, δεσμούς και έναν έντονο DIY κώδικα.
Η Cassidy ξεκίνησε να φωτογραφίζει στις 11 το πρωί, αρχικά ακολουθώντας ένα μόνο πρόσωπο. Πολύ γρήγορα, όμως, το project άνοιξε: κι άλλοι άνθρωποι της σκηνής μπήκαν στο κάδρο και η ημέρα εξελίχθηκε σε μια συλλογική διαδρομή που κατέληξε σε ένα μεγάλο club στην Cerdanyola del Vallès. Όταν έπεσε το φως, η φωτογράφος σταμάτησε να τραβά για να αποφύγει το φλας και να μην αλλοιώσει την ατμόσφαιρα. Ξανάρχισε γύρω στις 6 το πρωί, όταν η αυγή έφερε ένα άλλο, πιο εύθραυστο φως.
Το πιο ενδιαφέρον, για την ίδια, συνέβη ακριβώς προς το τέλος του εικοσιτετραώρου. Η κούραση είχε κατεβάσει τις άμυνες των ανθρώπων που φωτογράφιζε, ενώ εκείνη παρέμενε απόλυτα συνειδητή μέσα στη διαδικασία. Έτσι προέκυψαν εικόνες πιο ανοιχτές, πιο άμεσες, λιγότερο στημένες: αγκαλιές, τσιγάρα, σώματα μετά τη νύχτα, παρέες που μοιάζουν να κρατιούνται μεταξύ τους όσο κρατά ακόμη η μουσική.
Επηρεασμένη από φωτογράφους όπως η Nan Goldin και ο Danny Lyon, η Cassidy δεν φωτογραφίζει την υποκουλτούρα από απόσταση. Μπαίνει μέσα της, μένει αρκετά ώστε να χαθεί η αίσθηση του εξωτερικού παρατηρητή και κοιτάζει αυτό που συχνά δεν φαίνεται στις γρήγορες εικόνες της νύχτας: ότι αυτή η σκηνή δεν είναι μόνο πάρτι. Είναι σύστημα στήριξης. Είναι πίστη. Είναι τρόπος επιβίωσης για ανθρώπους που έχουν μάθει να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον μέσα από μουσική, αυτοκίνητα, τατουάζ, ρούχα, ένταση και φροντίδα.
Όπως λέει η ίδια, ακόμη και στις πιο απρόβλεπτες στιγμές, η ομάδα λειτουργούσε με έναν δικό της κώδικα αλληλεγγύης. Αν κάποιος δεν ήταν καλά και έπρεπε να φύγει, οι υπόλοιποι δεν έμεναν πίσω για να συνεχίσουν. Έφευγαν μαζί. Κάτω από τη σκληρή επιφάνεια, το 24 Hour Party, People καταγράφει ακριβώς αυτό: μια κοινότητα που μοιάζει άγρια μόνο αν την κοιτάξεις από μακριά.
με στοιχεία από Dazed
