Mπορεί ο Νοτιοκορεάτης δημιουργός Χονγκ Σανγκ-Σου να επιμένει σε ένα αυστηρά χαμηλού προϋπολογισμού, επιμελημένα αφτιασίδωτο, πεισματικά DIY σινεμά, μπορεί κάποιος εκ των πρωταγωνιστικών ή των δευτεραγωνιστικών χαρακτήρων να σχετίζεται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο με την τέχνη και, ευρύτερα, με την καλλιτεχνική δημιουργία, υπάρχουν, όμως, διαφορές από τη μία στην άλλη – εκείνο το ελαφρώς κακόβουλο «αν έχεις δει μία, τις έχεις δει όλες» δεν ισχύει.

 

Στην παρούσα ταινία, για παράδειγμα, μέσα από τον διάλογο, τις αντεγκλήσεις, την αντιπαραβολή του κεντρικού χαρακτήρα με τους υπόλοιπους, φέρνει στο σινεμά του το στοιχείο της αμφισημίας. Ο ίδιος ο τίτλος της –«Τι βλέπεις σε αυτήν τη φύση»;– υπαγορεύει και τον τρόπο για να την ερμηνεύσουμε. Η «δράση» εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της 24ωρης επίσκεψης ενός τριαντάχρονου ποιητή στο σπίτι της οικογένειας της συντρόφου του. Ο ήρωας προέρχεται από εύπορη οικογένεια, μα έχει επιλέξει να ζει λιτά. Είναι επειδή αυτό επιτάσσει το πρότυπο του ποιητή και θέλει να ζήσει τον μύθο του ή επειδή όντως δεν μπορεί να εννοήσει τον εαυτό του εντός του υλιστικού τρόπου ζωής; Έχουμε να κάνουμε με ένα άεργο κοπρόσκυλο ή με έναν ειλικρινή άνθρωπο του πνεύματος; Τα «πεθερικά», που σύντομα θα τον εγκαλέσουν για τον τρόπο ζωής του, είναι παρεμβατικοί και «εκφυλισμένοι» μεσοαστοί ή φροντιστικές γονικές φιγούρες, που ανησυχούν για το μέλλον της κόρης τους; Με τον απλό και ουδέποτε προβοκατόρικο τρόπο του, ο Χονγκ Σανγκ-Σου θέτει διαρκώς αντίστοιχα ερωτήματα στον θεατή, παρατηρώντας τους χαρακτήρες και θέτοντας υπό αμφισβήτηση ακόμα και τις στυλιστικές του επιλογές – γιατί τα ανετάριστα πλάνα του «In Water» επανέρχονται σε δύο πολύ συγκεκριμένες σκηνές της ταινίας; Η εκάστοτε απάντηση εξαρτάται από το τι βλέπει καθένας μας στη φύση των ηρώων και των επιλογών τους, σε μια ταινία πιο εύθυμη από το σύνηθες – ακόμα κι αν κάποιος περιμένει αυτό που θα συμβεί όταν έρχεται η απαγγελία του ποιήματος, είναι δύσκολο να συγκρατήσει το γέλιο του. Μια ταινία ευλογημένη με τον γνώριμο, χαλαρό ρυθμό του σκηνοθέτη που μπορεί να αποτελέσει όαση εντός της παροξυσμικής, πολύβουης αισθητικής που κατακλύζει τις οθόνες μας, αρκεί να θελήσουμε να συγχρονιστούμε μαζί του.