Είναι καλοκαίρι του 1984 και η Ισπανία ζει στους ρυθμούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου – σπουδαία η εμφάνιση της ισπανικής ομάδας τη χρονιά εκείνη, κέρδισε, μάλιστα, τη Γερμανία του Ρουμενίγκε, του Φέλερ και του Μπρέμε στους ομίλους και έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από τη Γαλλία του Πλατινί, λόγω ενός μοιραίου λάθους του μέχρι τότε αλάνθαστου τερματοφύλακά της, Λουίς Αρκονάδα. Την επτάχρονη Ρίτα, όμως, την ενδιαφέρει λιγότερο η μπάλα και περισσότερο ένα σύννεφο που μοιάζει με τη γάτα της γιαγιάς της, η οποία το έσκασε. Την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας την έχει, αρχίζει, όμως, να αντιλαμβάνεται περισσότερα πράγματα για τον κόσμο γύρω της και συνειδητοποιεί πως κάτι δεν πηγαίνει καλά στο σπίτι της με τον μπαμπά της. 

 

Περνώντας (και) πίσω από τον φακό, η Παθ Βέγκα μας καλεί να δούμε μέσα από το παιδικό βλέμμα τον κόσμο και, πιο συγκεκριμένα, την ενδοοικογενειακή βία. Στο γλυκύτατο, εκφραστικό μουτράκι της ανήλικης Σοφία Αγεπούθ καθρεφτίζεται γλαφυρά η απορία για τον παραλογισμό πατριαρχικών συμπεριφορών και αντιλήψεων. Το παιδικό POV εγκαταλείπεται κατά διαστήματα, ενδεχομένως σε μια απόπειρα της Βέγκα να κάνει την ταινία λιγότερο «φεστιβαλική», πλήττοντας, ελαφρώς, την ομοιογένεια του οράματός της, ωστόσο μια ζωγραφιά, ένα τραγούδι του Ματ Μονρό και μια τραγική επωδός –«τι έκανες;»– που, δυστυχώς, συνεχίζει να ακούγεται ως τις μέρες μας καθιστούν τη «Ρίτα» μια αξιόλογη προσπάθεια.