«Pillion» ονομάζεται η θέση του συνοδηγού στη μηχανή και ο ντροπαλός Κόλιν δεν πιστεύει στην τύχη του όταν ο επιβλητικός Ρέι απλώνει το χέρι του και του προτείνει έναν χώρο στη δική του, φαινομενικά πιο συναρπαστική ζωή. Οι δυο άνδρες γνωρίζονται σε ένα μπαρ όπου ο Κόλιν, υπάλληλος που ενοχικά μοιράζει κλήσεις, τραγουδά ακαπέλα με χορωδία. Ο Ρέι του στέλνει ένα ραβασάκι για να έχουν μια πιο «στενή» συνάντηση στα σκοτεινά, και ανήμερα Χριστούγεννα κάτι φαίνεται να αλλάζει στη ζωή του εσωστρεφούς νέου με την έλλειψη αυτοπεποίθησης. Ο Ρέι, λακωνικός και μυστηριώδης σαν μόνιμος δραπέτης της ρουτίνας, προειδοποιεί τον Κόλιν πως λείπει συχνά με την παρέα των μοτοσικλετιστών φίλων του, αλλά μετά από σύντομη επιμονή, τον καλεί στο σπίτι του και αμέσως ξεκινούν μια BDSM σχέση, με τον Ρέι πεπειραμένο αφεντικό και τον αμήχανο, έκθαμβο αν και πρόθυμο Κόλιν  δέσμιο του δερμάτινου Άδωνη από τη Σουηδία. Ο… δεσμός κλυδωνίζεται ακριβώς γιατί στο πλαίσιο της οικειότητας τα όρια μοιραία καταστρατηγούνται, οι αντιστάσεις του σεξουαλικού παιχνιδιού πέφτουν και οι εγωισμοί δέχονται πλήγματα καίρια, σε πρώτο βαθμό για όποιον έχει συνηθίσει να επιβάλλει τους κανόνες. Ο Ρέι είναι εκείνος που καλείται να παρεκκλίνει όταν ο Κόλιν χάνει τη μητέρα του και αυτοτραυματίζεται μαγειρεύοντας, επίτηδες και δραματικά, για να τραβήξει για λίγο την προσοχή και να μην κοιμάται σαν κατοικίδιο στο πάτωμα, ενώ υποφέρει αυθεντικά για την απώλεια και γενικά διανύει φάση μετάβασης και ενδόμυχα φοβάται.

 

Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να μοιραστεί το κρεβάτι του με τον εραστή του; Για τον Ρέι η κίνηση αποδεικνύεται κρίσιμη, η τρυφερότητα μόνο δεδομένη δεν είναι, και παρά τη γεμάτη ενσυναίσθηση λαχτάρα του Χάρι Μέλινγκ (ο μικρός Ντάντλεϊ Ντάρσλι, εξάδελφος του Χάρι Πότερ αλλά και ένας ενδιαφέρων, βασανισμένος Έντγκαρ Άλαν Πόε απέναντι στον Κρίστιαν Μπέιλ στο Pale Blue Eye του Σκοτ Κούπερ) για κάτι παραπάνω από μια ξερή επιδοκιμασία, μισό χαμόγελο κι ένα πιάτο φαΐ στη σιωπή, ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ είναι εκείνος που φτιάχνει το έργο. Λόγω ύψους και όψης, αυτόματα κάνει τον θεατή να προβληματιστεί: θα ορθώσει το ανάστημά του για να κερδίσει με το «καλημέρα» ή να φοβίσει τους όχι τόσο ψηλούς και όμορφους αντιπάλους του ή θα σκύψει με τρόπο για να δείξει πως είναι ένας από εμάς, καλό παιδί, φιλικός και συμφιλιωμένος με τις αδυναμίες του; Όταν δεήσει να σκάσει χαμόγελο στον αγχωμένο Κόλιν και να τον προσκαλέσει στα ερμητικά κλειστά ιδιαίτερα διαμερίσματα της σπαρτιάτικης μοναξιάς του, εξανθρωπίζει ένα εικονογραφημένο κλισέ και μικραίνει τις αποστάσεις μεταξύ του kinky sex και του «κανονικού» ραντεβού. Στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Βρετανός Χάρι Λάιτον έχει γράψει πολύ διεξοδικά τις σκηνές και τις ατάκες που «ενηλικιώνουν» σταδιακά και σημαντικά την πλοκή και τους χαρακτήρες – το σενάριό του βραβεύτηκε στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ των Καννών. Χωρίς ποτέ να προδίδει την queer φύση του Pillion, παραδίδει ένα date movie για όλους, το ρομάντζο της σεζόν, με θέμα όχι ανεμοδαρμένες τύψεις και κοσμοπολίτικες γρατζουνιές αλλά την υπέρβαση της μοναχικότητας και τη δυσκολία της πραγματικής επαφής που μοιάζει τόσο ανώδυνη αλλά για κάποιους ισοδυναμεί με έγκαυμα. Ο Ρέι και ο Κόλιν δεν θα ήθελαν να παραγνωριστούν, και ο καθένας τους έχει τον δικό του τρόπο για να δώσει ελπίδα ή να εκφράσει αντιρρήσεις.