Οι Massive Attack δεν επέστρεψαν με ένα τραγούδι νοσταλγίας. Επέστρεψαν με το "Boots on the Ground", την πρώτη νέα κυκλοφορία τους από το EP "Eutopia" του 2020, και με έναν συνεργάτη που από μόνος του αρκεί για να σηκώσει το γεγονός: τον Τομ Γουέιτς, στην πρώτη του νέα πρωτότυπη ηχογράφηση από το "Bad as Me" του 2011.
Το τραγούδι, που διαρκεί περίπου επτά λεπτά, δεν πατάει πάνω στην ιδέα της «μεγάλης επιστροφής» με εύκολο τρόπο. Βαριά ανάσα, σκοτεινό πιάνο, στρατιωτικά κρουστά και μια εσκεμμένα ανήσυχη δομή συνθέτουν ένα κομμάτι που ακούγεται περισσότερο σαν πολιτική προειδοποίηση παρά σαν νοσταλγική επανεμφάνιση.
Μαζί του κυκλοφόρησε και ένα φιλμ φτιαγμένο με υλικό του thefinaleye, με εικόνες από διαδηλώσεις του Black Lives Matter, εφόδους της ICE και άλλες σκηνές κρατικής βίας και κοινωνικής ασφυξίας στις ΗΠΑ. Σε κοινή τους δήλωση, οι Massive Attack συνέδεσαν το κομμάτι με το κλίμα αυταρχισμού και τη στρατιωτικοποίηση της αστυνόμευσης που, όπως λένε, εντείνεται ξανά στη Δύση.
Η συνεργασία με τον Γουέιτς δίνει στο κομμάτι ακόμη μεγαλύτερο βάρος, όχι μόνο λόγω της σπανιότητάς της αλλά και επειδή η φωνή του ταιριάζει απόλυτα με το ύφος του τραγουδιού: τραχιά, απειλητική, σχεδόν σαν αφήγηση από το εσωτερικό ενός πολιτικού εφιάλτη. Σε 12ιντση έκδοση βινυλίου το single θα συνοδεύεται από το spoken-word κομμάτι "The Fly", ενώ σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα τα κέρδη της έκδοσης θα δοθούν στην ACLU και στο Immigrant Defense Project.
Η επιστροφή έρχεται λίγες ημέρες μετά τη σύλληψη του Ρόμπερτ Ντελ Νάγια σε διαδήλωση υπέρ της Palestine Action στο Λονδίνο, δίνοντας ακόμη πιο άμεσο πολιτικό φόντο σε μια κυκλοφορία που δεν προσπαθεί να μείνει ουδέτερη.
Ολα αυτά κάνουν το “Boots on the Ground” κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή νέα κυκλοφορία δύο μεγάλων ονομάτων. Είναι το είδος του τραγουδιού που δεν ζητά να σε παρασύρει, αλλά να σε ταράξει. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της επιστροφής των Massive Attack: ότι μετά από έξι χρόνια σιωπής, δεν διάλεξαν να ξαναμπούν στο τοπίο με κάτι καθησυχαστικό, αλλά με έναν ήχο που μοιάζει φτιαγμένος για να χωρέσει όλο το άγχος, τη βία και την αποσύνθεση της στιγμής.
με στοιχεία από Pitchfork, Stereogum, Guardian
