Στις Κάννες, μερικές πρεμιέρες τραβούν την προσοχή πριν ακόμη αρχίσει η προβολή. Αρκούν τα ονόματα που περπατούν στο κόκκινο χαλί. Η νέα ταινία του Ασγκάρ Φαραντί ήταν μία από αυτές.
Ο Ιρανός σκηνοθέτης, βραβευμένος δύο φορές με Όσκαρ διεθνούς ταινίας για το Ένας Χωρισμός και τον Εμποράκο, παρουσίασε το βράδυ της Πέμπτης στο Grand Théâtre Lumière το Parallel Tales / Histoires parallèles, τη νέα του γαλλόφωνη ταινία που συμμετέχει στο Διαγωνιστικό του 79ου Φεστιβάλ Καννών.
Στο κόκκινο χαλί βρέθηκε ένα από τα πιο λαμπερά ευρωπαϊκά καστ της φετινής διοργάνωσης: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Βιρζινί Εφιρά, Βενσάν Κασέλ, Πιερ Νινέ και, σε μικρό ρόλο, Κατρίν Ντενέβ. Ένα καστ που από μόνο του αρκεί για να μετατρέψει μια φεστιβαλική πρεμιέρα σε κινηματογραφικό γεγονός.
Η προβολή ολοκληρώθηκε με περίπου πεντάλεπτο χειροκρότημα. Στις Κάννες, βέβαια, τα χειροκροτήματα έχουν τη δική τους παράξενη αριθμητική: πέντε λεπτά σημαίνουν σεβασμό, όχι απαραίτητα έκσταση. Η υποδοχή ήταν θερμή, αλλά όχι η φρενίτιδα που συχνά συνοδεύει τα μεγάλα φεστιβαλικά φαβορί.
Το Parallel Tales είναι εμπνευσμένο από ένα κεφάλαιο του Δεκάλογου του Κριστόφ Κισλόφσκι, της εμβληματικής τηλεοπτικής σειράς δέκα ταινιών που γύρισε ο Πολωνός δημιουργός στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Ο Φαραντί και ο αδελφός του, Σαΐντ, μεταφέρουν το υλικό σε ένα γαλλικό περιβάλλον, χτίζοντας μια ιστορία γύρω από την παρατήρηση, τη φαντασίωση και τη θολή γραμμή ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε και σε αυτό που επινοούμε.
Στο κέντρο της ταινίας βρίσκεται μια συγγραφέας, την οποία υποδύεται η Ιζαμπέλ Ιπέρ. Παρατηρεί τους γείτονές της, καταγράφει κινήσεις, βλέμματα και μικρές καθημερινές σκηνές, ώσπου η πραγματικότητα αρχίζει να μπερδεύεται με τη μυθοπλασία της. Απέναντί της, ο Βενσάν Κασέλ, η Βιρζινί Εφιρά και ο Πιερ Νινέ κατοικούν έναν κόσμο όπου η επιθυμία, η παρακολούθηση και η αφήγηση γίνονται όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσουν.
Για τον Φαραντί, αυτή η περιοχή δεν είναι ξένη. Το σινεμά του συχνά χτίζεται πάνω σε ηθικά διλήμματα, μισές αλήθειες, παρεξηγήσεις και ανθρώπους που βρίσκονται ξαφνικά παγιδευμένοι μέσα στις συνέπειες των επιλογών τους. Εδώ, όμως, το παιχνίδι περνά περισσότερο από τη μυθοπλασία, την επιθυμία και την ίδια την πράξη της παρατήρησης.
Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν συγκρατημένες. Η ταινία κέρδισε τον σεβασμό της αίθουσας, όχι όμως και τον ενθουσιασμό που θα την έβαζε αμέσως στην πρώτη γραμμή των φαβορί. Οι ερμηνείες ξεχώρισαν, αλλά η διάρκεια των 140 λεπτών και η πυκνή κατασκευή της φαίνεται πως βάρυναν την υποδοχή.
Ακόμη κι έτσι, το ενδιαφέρον γύρω από το Parallel Tales παραμένει ισχυρό. Μια νέα ταινία του Φαραντί στο Διαγωνιστικό των Καννών δεν περνά ποτέ απαρατήρητη, ειδικά όταν συγκεντρώνει στην ίδια οθόνη την Ιπέρ, τον Κασέλ, την Εφιρά και την Ντενέβ. Μπορεί η πρεμιέρα να μην προκάλεσε την έκρηξη που ονειρεύεται κάθε φεστιβαλικό φαβορί, αλλά το star power ήταν αδιαμφισβήτητο.
με στοιχεία απο Variety ,Hollywood Reporter
