Η Ιζαμπέλα Ροσελίνι θα τιμηθεί φέτος από το Φεστιβάλ Λοκάρνο με το Excellence Award, στην 79η διοργάνωση του ελβετικού φεστιβάλ, που θα πραγματοποιηθεί από τις 5 έως τις 15 Αυγούστου.
Η βράβευση θα γίνει στην εναρκτήρια βραδιά, στις 5 Αυγούστου, στην Piazza Grande, εκεί όπου το Λοκάρνο στήνει κάθε καλοκαίρι μία από τις πιο χαρακτηριστικές υπαίθριες κινηματογραφικές σκηνές της Ευρώπης.
Το ενδιαφέρον δεν είναι απλώς ότι τιμάται μια μεγάλη ηθοποιός. Είναι ότι το Λοκάρνο τιμά μια σταρ που δεν έμοιασε ποτέ πλήρως με σταρ. Μια γυναίκα που γεννήθηκε μέσα στη βαριά κληρονομιά του σινεμά, κόρη της Ίνγκριντ Μπέργκμαν και του Ρομπέρτο Ροσελίνι, αλλά δεν την αντιμετώπισε σαν ασφαλές μουσείο καταγωγής. Τη χρησιμοποίησε για να κινηθεί αλλού: στον Ντέιβιντ Λιντς, στον Γκάι Μάντιν, στην περφόρμανς, στο χιούμορ, στη μόδα, στα ζώα, στην επιστήμη, στην αυτοπαρωδία.
Οι διοργανωτές του Λοκάρνο τη χαρακτηρίζουν «χαρούμενα αντισυμβατική» και «σταθερά λαμπρή», υπογραμμίζοντας μια καριέρα που ένωσε την τεχνική δεξιοτεχνία του Χόλιγουντ με το ευρωπαϊκό θάρρος της καλλιτεχνικής περιπέτειας. Η φράση τής ταιριάζει ακριβώς επειδή η Ροσελίνι δεν έχτισε τον μύθο της πάνω στη συνέπεια μιας εικόνας, αλλά πάνω στην ελευθερία να την αλλάζει.
Η μεγάλη της κινηματογραφική εγγραφή στη συλλογική μνήμη παραμένει η Dorothy Vallens στο Blue Velvet του Ντέιβιντ Λιντς, το 1986. Ένας ρόλος που συνδύαζε γοητεία, τρόμο, ευαλωτότητα και σκοτεινή ένταση, δείχνοντας από νωρίς ότι η Ροσελίνι μπορούσε να κουβαλήσει μέσα στην ίδια εικόνα την παλιά λάμψη του σταρ και κάτι πολύ πιο επικίνδυνο, πιο αβέβαιο, πιο τραυματισμένο.
Από εκεί και μετά, η διαδρομή της δεν υπάκουσε εύκολα σε κατηγορίες. Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Ρόμπερτ Ζεμέκις, ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, ο Τέιλορ Χάκφορντ, η Μαρζάν Σατραπί, ο Γκάι Μάντιν, οι αδελφοί Ταβιάνι και, φυσικά, ο Λιντς. Τα τελευταία χρόνια, η παρουσία της επανήλθε με ιδιαίτερη δύναμη μέσα από το La Chimera της Αλίτσε Ρορβάχερ και το Conclave του Έντουαρντ Μπέργκερ, για το οποίο ήταν υποψήφια για Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου.
Το Λοκάρνο, όμως, δεν θα μείνει μόνο στην κλασική κινηματογραφική της διαδρομή. Στο πλαίσιο της βράβευσης, η Ροσελίνι θα συμμετάσχει σε δημόσια συζήτηση και θα παρουσιάσει επιλογές από το πιο ιδιοσυγκρασιακό κομμάτι του έργου της: τη σειρά Green Porno, όπου αναπαριστούσε με ξερό χιούμορ τελετουργίες ζευγαρώματος ζώων φορώντας χειροποίητα κοστούμια, αλλά και έργα όπως τα Seduce Me, Mammas και Darwin, What?.
Αυτή είναι ίσως η πιο ωραία πλευρά της βράβευσης. Το φεστιβάλ δεν τιμά μόνο την ηθοποιό του Blue Velvet ή τη διεθνή εικόνα της μόδας. Τιμά και τη Ροσελίνι που σπούδασε συμπεριφορά και προστασία των ζώων, που μετέτρεψε την επιστημονική περιέργεια σε μικρές κωμικές περφόρμανς, που τόλμησε να γίνει παράξενη με τρόπο αφοπλιστικά σοβαρό.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Λοκάρνο, Giona A. Nazzaro, τη χαρακτήρισε «θρύλο του σύγχρονου σινεμά» και μίλησε για μια δημιουργό που αγκάλιασε το ρίσκο, την επανεφεύρεση και τη μεταμόρφωση. Αυτό που διατρέχει την καριέρα της Ροσελίνι δεν είναι μόνο η ομορφιά ή η καταγωγή της, αλλά μια πολύ σπάνια ικανότητα: να μην παίρνει ποτέ το ίδιο της το σύμβολο υπερβολικά στα σοβαρά.
Γι’ αυτό και η βράβευση στο Λοκάρνο έχει ενδιαφέρον πέρα από το τυπικό κύρος ενός φεστιβαλικού βραβείου. Η Ροσελίνι τιμάται ως μια καλλιτέχνιδα που επέμεινε να μη γίνει μνημείο του εαυτού της.
Από τη σκοτεινή ντίβα του Λιντς μέχρι τη γυναίκα που ντύθηκε έντομο για να εξηγήσει το σεξ των ζώων, η διαδρομή της μοιάζει να λέει κάτι πολύ απλό και πολύ σπάνιο: η παραξενιά μπορεί να είναι μια μορφή κομψότητας.
Με στοιχεία από The Hollywood Reporter, Variety
