Η Ελένη Ευθυμίου σκηνοθετεί στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης το έργο-βίωμα «Αγάπη» βασισμένο στην προσωπική της μαρτυρία, από τις 26 Φεβρουαρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη με τους Παντελή Παπαδόπουλο, Μαριέττα Σγουρδαίου και Κωνσταντίνα Τάκαλου.
Ο Αντώνης και η Γεωργία, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που έχουν περάσει μια ολόκληρη ζωή μαζί, έρχεται αντιμέτωπο με μία νέα, επώδυνη κατάσταση που θα αλλάξει την πραγματικότητα όπως τη γνώριζαν. Ο σπαραγμός των σχέσεων που χάνονται στα βάθη της μνήμης, αλλά και τα συναισθήματα των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα σε όσους απομακρύνονται μέρα με τη μέρα, γίνονται το υλικό μίας παράστασης-αφιέρωμα στη μνήμη της γιαγιάς και του παππού της σκηνοθέτριας Ελένης Ευθυμίου.
Είμαστε οι μνήμες μας; Και αν οι μνήμες θολώσουν, ποιοι είμαστε; Και τι επίδραση έχει αυτό στους αγαπημένους μας;
Ο ρόλος της μνήμης για την ανθρώπινη ταυτότητα, η αορατότητα των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, η έννοια της φροντίδας και τα όρια της αγάπης γίνονται οι κινητήριες θεματικές για τη δημιουργία μιας παράστασης που επιχειρεί να μιλήσει για όσα συχνά δεν μοιραζόμαστε ή δεν τολμούμε καν να αρθρώσουμε. Μπροστά στην απώλεια του εαυτού, είναι τελικά η αγάπη ανήμπορη; Πώς συγκρούεται με την αρρώστια και τον πόνο; Και, τελικά, θριαμβεύει ή κατακρημνίζεται;
Η Αικατερίνη Παπαγεωργίου σκηνοθετεί στο Θέατρο Σταθμός, «Το Γαϊτανάκι του Πόθου» ή «πώς θα πλησιάσετε το ερωτικό αντικείμενο του πόθου σας» μια σύγχρονη, πιο κωμική προσέγγιση του έργου «Το Γαϊτανάκι του Έρωτα» του Άρτουρ Σνίτσλερ από τις 26 Φεβρουαρίου με τους Απόστολο Καμιτσάκη, Γιώργο Πατεράκη, Θάλεια Συκιώτη και Μάγδα Τασούλα.
Η ιστορία ξεκινά με μια νυχτερινή συνάντηση με μια πόρνη και ακολούθως το γαϊτανάκι του… Πόθου αρχίζει να ξετυλίγεται. Δέκα χαρακτήρες, τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους, μπλέκονται σε μια αγωνιώδη αναζήτηση του έρωτα και της ηδονής. Δοκιμάζουν τα όρια της επιθυμίας τους, φωτίζουν, αλλά και ξεπερνούν τη σοβαροφάνεια της αστικής ηθικής, της κοινωνικής θέσης και της συζυγικής αφοσίωσης.
Μέσα από δέκα κωμικές συναντήσεις, η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από την ενοχή που συχνά γεννά η σεξουαλική επιθυμία. Γιατί, όμως, από όλες τις «φυσικές» ανάγκες, κλίσεις και προδιαθέσεις του ανθρώπου, η σεξουαλική επιθυμία δεν είναι μόνο ατομικό ζήτημα, αλλά παίρνει κοινωνικές προεκτάσεις; Πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον σύντροφό σου και πόσο μπορείς να εμπιστευτείς τον εαυτό σου;
Μέσα από την παράσταση αυτή «φωτίζεται» η ανάγκη των ανθρώπων να επικοινωνήσουν μέσω της γλώσσας του σώματος και την ερωτική πράξη, αλλά και ο φόβος της μοναξιάς που κάνει τις νύχτες να μοιάζουν ατέλειωτες και τις ημέρες μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Πόθος, πάθος, ερωτισμός και εμπιστοσύνη σ΄ ένα ερωτικό γαϊτανάκι. Γιατί άραγε αυτό το ταξίδι του ερωτισμού παραμένει το πιο συναρπαστικό;
Το κοινωνικό δράμα του Άθολ Φούγκαρντ «Χαίρετε κι Αντίο» σκηνοθετεί ο Κώστας Βασαρδάνης στο θέατρο Φούρνος, από τις 7 Μαρτίου για λίγες παραστάσεις. Τους δύο ρόλους του έργου ερμηνεύουν o Κώστας Βασαρδάνης και η Βίκυ Καλπάκα.
Η τριανταπεντάχρονη Έστερ Σμιτ επιστρέφει μετά από χρόνια απουσίας στο πατρικό της σπίτι στο Πορτ Ελίζαμπεθ της Νότιας Αφρικής για να διεκδικήσει το μερίδιο από την κληρονομιά της οικογενειακής περιουσίας. Εκεί συναντά τον αδερφό της Τζόνυ και μέσα σε μια νύχτα, ξεδιπλώνεται όλο το τραυματικό παρελθόν των δύο προσώπων, το οποίο έχει οδηγήσει σε ένα εξίσου αδιέξοδο παρόν. Η διεισδυτική ματιά του συγγραφέα καταφέρνει να μιλήσει εντέλει με έναν πολύ πιο ευρύ τρόπο για τον άνθρωπο, για την αγάπη και συνάμα την εχθρότητα μεταξύ των μελών μιας οικογένειας, τις ματαιωμένες επιθυμίες, τα ανεπούλωτα τραύματα. Το «Χαίρετε κι Αντίο» είναι ένα έργο δωματίου για δύο ηθοποιούς. Ένα έργο σχέσεων, γραμμένο με μεγάλη μαστοριά, υπόγειο χιούμορ και μια αίσθηση σασπένς. Ο Άθολ Φούγκαρντ είναι ο σημαντικότερος εν ζωή αγγλόφωνος συγγραφέας της Νοτίου Αφρικής, βραβευμένος μεταξύ άλλων, με το Bραβείο Tony το 2011 για το σύνολο της προσφοράς του. Είναι γνωστός για τα πολιτικά του έργα ενάντια στο καθεστώς του Απαρχάιντ.
