Ως σωτήρας που κανείς δεν περιμένει, ένας ήρωας οφείλει να είναι πρόθυμος και να διαθέτει μεταδοτικές αρετές, ορατές στους καταπιεσμένους και τους εχθρούς. Ο Πάβελ Tαλάγκιν αποδείχθηκε πολύ πρόθυμος και επινοητικός, ενώ οι αντίπαλοί του δεν προέβλεψαν ούτε ίχνος ηρωισμού πάνω του. Αγαπητός δάσκαλος δημοτικού, γνωστός ως μέντορας και πειραχτήρι, που προσφέρει στους μαθητές του ένα ασφαλές καταφύγιο στο γραφείο του, ο Πάσα έχει τυπικά τη θέση του videographer σε ένα χωριό στα μακρινά Ουράλια, το οποίο βασικά διακρίνεται για την τοξικότητα των υδάτων και την ανία των κατοίκων του. Όταν η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία, ο ρόλος του στο σχολείο αλλάζει δραματικά, καθώς παρασύρεται παρά τη θέλησή του από τη μηχανή προπαγάνδας του Πούτιν.

 

Αναγκασμένος να προωθεί αποκλειστικά μηνύματα εθνικιστικού περιεχομένου, εγκεκριμένα από το κράτος, αν και υποτίθεται αποκλειστικά προορισμένα για εσωτερική κατανάλωση και εμπέδωση, και σοκαρισμένος από τη μεταμόρφωση του σχολείου και της κοινότητάς του, παλεύει με τις ενοχές του και με ένα άβολο αίσθημα λειτουργικής αχρησίας. Ώσπου αποφάσισε να τα καταγράψει όλα, και το οπτικοακουστικό υλικό, μαζί με τον ίδιο, φυγαδεύτηκαν εκτός συνόρων πριν από δύο χρόνια.

 

Ο Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν οργάνωσε την τσεχο-δανέζικη παραγωγή που κατέληξε να θριαμβεύσει στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους στο Sundance, στα BΑFTA και στα Όσκαρ, όπου και εκφώνησε τον πιο ουσιώδη σε νόημα και πνεύμα λόγο της βραδιάς, σημειώνοντας εμφατικά πως η ταινία μιλάει για το πώς χάνουμε τη χώρα μας όταν γινόμαστε συνεργοί στις ανήθικες μικρές και μεγάλες πράξεις μιας κυβέρνησης – προφανώς εννοώντας και τις ΗΠΑ. Η ταινία Ο κύριος Κανένας εναντίον του Πούτιν είναι όντως ένα πρότυπο αθόρυβου αγώνα ενός θεωρητικά ασήμαντου Δαβίδ απέναντι στον πανίσχυρο Γολιάθ της ολιγαρχίας και του ελέγχου, και ξεχωρίζει γιατί ο πρωταγωνιστής δεν είναι ο Πάσα αλλά ο καθρέφτης που αντιγυρίζει σε μια εξουσία έκπληκτη που κάποιος τόλμησε να αναπαραγάγει τα ίδια της τα όπλα, χρησιμοποιώντας μια ταπεινή κάμερα ως μοναδικό του όπλο.