Η αυξανόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή επαναφέρει στο προσκήνιο ένα κρίσιμο αλλά συχνά υποτιμημένο ζήτημα, την ευαλωτότητα των υποδομών ύδρευσης στις χώρες του Κόλπου.
Σε περίπτωση σύγκρουσης, οι εγκαταστάσεις αφαλάτωσης στην περιοχή του Κόλπου, δεν αποτελούν απλώς τεχνικές υποδομές, αλλά ζωτικής σημασίας κόμβους επιβίωσης για εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι μονάδες αφαλάτωσης, συγκαταλέγονται στις πιο ευαίσθητες πολιτικές υποδομές της περιοχής.
Ο ρόλος τους είναι απλός αλλά απολύτως κρίσιμος: μετατρέπουν το θαλασσινό νερό σε πόσιμο, αφαιρώντας το αλάτι και άλλα μέταλλα, κυρίως μέσω της διαδικασίας της αντίστροφης όσμωσης.
Στον Κόλπο το νερό μετατρέπεται σε στρατηγικό διακύβευμα
Για τις χώρες του Κόλπου, αυτές οι εγκαταστάσεις είναι απολύτως απαραίτητες.
Πρόκειται για κράτη με περιορισμένους φυσικούς υδάτινους πόρους, ελάχιστες βροχοπτώσεις και σχεδόν ανύπαρκτα αποθέματα γλυκού νερού, τα οποία όμως φιλοξενούν μεγάλες πόλεις και ανεπτυγμένες βιομηχανίες.
Έτσι, η καθημερινότητα των πολιτών εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από λίγες μονάδες αφαλάτωσης.
Ακριβώς αυτή η εξάρτηση τις καθιστά στρατηγικό στόχο σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης. Οι περισσότερες βρίσκονται σε παράκτιες περιοχές, απέναντι από το Ιράν στον Περσικό Κόλπο, γεγονός που τις καθιστά ευάλωτες σε πιθανές επιθέσεις.
Η καταστροφή ή η αδρανοποίησή τους θα είχε δραματικές συνέπειες για τον άμαχο πληθυσμό, στερώντας βασική πρόσβαση σε πόσιμο νερό και επιβαρύνοντας άμεσα την καθημερινή ζωή.
Παράλληλα, θα προκαλούσε σοβαρό πλήγμα και στη βιομηχανία, καθώς κρίσιμοι τομείς, όπως η ενέργεια και η παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, εξαρτώνται άμεσα από την παροχή νερού.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι υποδομές ύδρευσης μετατρέπονται σε «αθόρυβα» αλλά εξαιρετικά ισχυρά όπλα, με επιπτώσεις που ξεπερνούν το πεδίο της μάχης και αγγίζουν την ίδια την επιβίωση ολόκληρων κοινωνιών.
Με πληροφορίες από Guardian
