Ο Ήχος της πτώσης, ελεγειακός και εξόχως αφαιρετικός, είναι μια από τις καλλιτεχνικές αποκαλύψεις της χρονιάς, και ως προς την ατμοσφαιρική φόρμα αλλά και ως προς το αυστηρό περιεχόμενό του. Με βραβείο κριτικής επιτροπής στο περσινό Φεστιβάλ Καννών, η επίσημη αν και άσφαιρη υποβολή της Γερμανίας στην κατηγορία της Διεθνούς Ταινίας στα φετινά Όσκαρ αναγγέλλει την ουσιαστική άφιξη ενός ασυμβίβαστου ταλέντου, της σκηνοθέτιδας Μάσα Σιλίνσκι, μετά το ντεμπούτο της με το Dark Blue Girl. Με φόντο ένα αγέλαστο αγρόκτημα, η ταινία διατρέχει παραπάνω από έναν αιώνα και τη ζωή τεσσάρων νέων γυναικών, καθώς καταπιέζονται από την πατριαρχία και αποτυπώνουν τα τραύματά τους, επώδυνα σαν τη μνήμη του εφιάλτη και ζωντανά σαν αλυσοδεμένα φαντάσματα, μέσα από διαφορετικές γενιές.

 

Ξεκινά από το 1910 με την επτάχρονη Άλμα να ασχολείται με τις καθημερινές δουλειές του αγροκτήματος ενώ την περικυκλώνει ο θάνατος, πρώτα ενός νεαρού αγοριού και μετά της προγιαγιάς της. Οι προετοιμασίες ταφής από τα μέλη της οικογένειας ενισχύουν τη σιωπηλή θλίψη ενός ανήλικου κοριτσιού που βλέπει τη μεγαλύτερη αδελφή του να φεύγει για να δουλέψει ως υπηρέτρια, και να επιστρέφει άψυχη, θύμα ενός ακόμη εργατικού ατυχήματος. Στην αυγή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η έφηβη Έρικα παρατηρεί τον θείο της, κατάκοιτο λόγω σκόπιμου ακρωτηριασμού προς αποφυγή της στρατιωτικής θητείας, σε μια μακάβρια αλλά συνήθη πρακτική στη μιλιταριστική Γερμανία, και προσποιείται κι εκείνη πως είναι ανάπηρη. Στην ίδια πάντοτε φάρμα, 40 χρόνια αργότερα, πρωταγωνιστεί η ανιψιά της Έρικα, η έφηβη Αντζέλικα, που μαζί με τον αδελφό της αντιδρά έντονα και προκλητικά στην ταπείνωση που δέχεται η θεία από τους συντοπίτες της. Η συμπεριφορά της ξεφεύγει από τον έλεγχο, ώσπου φτάνει στο ποτάμι που σημάδεψε τη ζωή των γυναικών της οικογένειάς της. Η Λένκα είναι το νεότερο κορίτσι της ιστορίας, κόρη της Αντζέλικα, αυτή που θα δοκιμάσει τον ήχο της πτώσης, το 2020 πλέον, στο ίδιο αγρόκτημα, σε πιο ήσυχες συνθήκες, αλλά με βαρύ το παρελθόν και πάντα παρόν το στίγμα της απώλειας σε αυτήν τη διαχρονική φυλακή.

 

Το δράμα της Σιλίνσκι είναι αβάσταχτα ζοφερό στη θεωρία, γεμάτο με πληγές και πένθος, φόβο και κίνδυνο, αλλά η καλλιτεχνική της προσέγγιση επικεντρώνει την προσοχή στο κενό διάστημα που δημιουργούν οι σιωπές των ηρωίδων, η τρομαγμένη τους παρατήρηση, οι απελπισμένες αντιδράσεις τους και συχνά ο μύχιος, κοινός τους πόθος να αποδράσουν στην υπέροχη φύση που δεν τολμούν να αγγίξουν. Τα τραύματά τους τα δένει αόρατο νήμα σε ένα κομψό έπος, που δεν μοιάζει καθόλου ογκώδες στην κατασκευή του, αλλά καλύπτει περισσότερα και σημαντικότερα πράγματα απ’ ό,τι οι πονεμένες βιογραφίες και τα τυπικά δράματα γυναικείας αλληλεγγύης.