Έφυγε από τη ζωή ο επιμελητής εκδόσεων, αρθρογράφος και μεταφραστής, Γιάννης Χάρης.
Τα ξημερώματα, ο Γιάννης Χάρης άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν με οξεία λευχαιμία. Γεννήθηκε το 1953 στην Αθήνα και από το 1971 εργάστηκε ως διορθωτής κειμένων και επιμελητής εκδόσεων. Επίσης, δίδαξε ελληνικά σε αμερικανικά κολεγιακά προγράμματα, σπούδασε βυζαντινή μουσική κοντά στον Σίμωνα Καρά και ταξίδεψε με την Ελληνική Βυζαντινή Χορωδία του Λυκούργου Αγγελόπουλου. Από το 1999 ως το 2011 έγραφε επιφυλλίδες στις εφημερίδες “Τα Νέα” και έπειτα στην “Εφημερίδα των Συντακτών”. Πίστευε πάντα ότι η εκμάθηση της γλώσσας είναι τεράστια υπόθεση και πως ο αγώνας για την κατάκτησή της αποτελεί έναν αγώνα ζωής.
Από το 1994 μεταφράζει το συνολικό έργο του Μίλαν Κούντερα, λαμβάνοντας μάλιστα το βραβείο λογοτεχνικής μετάφρασης του ΕΚΕΜΕΛ 2011 για τη «Συνάντηση». Παράλληλα, διατηρούσε ένα άσβεστο πάθος για τη συγγραφή κειμένων που αφορούσαν την κινητικότητα της γλώσσας, τα ορθογραφικά και συντακτικά ζητήματα, τους ξενισμούς και άλλα δάνεια, από αυτά που επηρεάζουν και διαμορφώνουν την ελληνική γλώσσα. Κείμενα θεωρητικά, αλλά και πρακτικά, με οδηγίες και χαρακτηριστικά παραδείγματα. Μεταξύ άλλων είχε συγγράψει βιβλία όπως «Η γλώσσα, τα λάθη και τα πάθη», το «Παιχνίδια και ακροβασίες της γλώσσας» καθώς το «Στοιχήματα και Ασκήσεις Μνήμης». Τέλος, τον Ιούνιο του 2024 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών.
Στην τελευταία του επιφυλλίδα στην «Εφημερίδα των Συντακτών» έγραφε: «Όχι, δεν μοιάζει σαν να ήταν χτες. 50 χρόνια είναι ολόκληρη ζωή, έχω την αίσθηση πως ανατρέχω πίσω σε ομιχλώδεις αιώνες. Ετος 1971 λοιπόν, στα 18, βρίσκομαι στην εγκυκλοπαίδεια Ελλάς-Μπριτάνικα, που δεν εκδόθηκε ποτέ, άντρο αντιστασιακών και το πρώτο μου μεγάλο σχολείο, μια και το κανονικό το είχα εγκαταλείψει, χωρίς να το τελειώσω: δάσκαλός μου, ο Μαρωνίτης. Έπειτα, εκδόσεις Ολκός, με τον Αντώνη Καρκαγιάννη και αργότερα τον Δήμο Μαυρομάτη, στα βαθιά, διορθώσεις, επιμέλεια μετάφρασης, μετάφραση, και το βραχύβιο, τολμηρό περιοδικάκι Τώρα. Μέρες Νομικής σε λίγο, μετά Πολυτεχνείο, μεταπολίτευση. Τον πρώτο κιόλας μήνα, ομάδα ανασυντακτών στο τότε ΕΙΡ: μεταγραφή των ειδήσεων από την καθαρεύουσα στη δημοτική: ιστορική απόφαση, ιστορικές στιγμές, δύσκολα πιστευτές τώρα. Με την πρώτη κυβερνητική παρέμβαση την επομένη των εκλογών, που παύει τη διοίκηση Χορν-Μπακογιάννη, παραιτούνται διάφοροι διευθυντές διαφόρων τμημάτων. Παράλληλα, τύχη ανέλπιστη, ο Ελύτης: σε στενή συνεργασία, ο δεύτερος τόμος με τα πεζά του, τα τελευταία έργα του, ποιητικά και άλλα, ενώ σχεδιάζαμε καταλεπτώς τη συγκεντρωτική έκδοση της ποίησής του, που μπήκε όμως μπροστά και εκδόθηκε μετά τον θάνατό του. Και μαζί ο Κούντερα, δεν ξέρω πώς να την πω κι αυτή την τύχη: μετάφραση όλων των καινούριων του βιβλίων και αναμετάφραση των παλιών, πάντα με την πολύτιμη βοήθειά του: 13 συνολικά έργα, ένα, η Συνάντηση, βραβεύτηκε από το ΕΚΕΜΕΛ. Απροσδόκητα βρέθηκα και στα Νέα με τη στήλη «Μικρά Γλωσσικά», απ’ όπου οι δύο τόμοι Η γλώσσα, τα λάθη και τα πάθη· ακολούθησε, στην ίδια εφημερίδα, η στήλη «Τα αδέσποτα», με ελεύθερη θεματολογία, απ’ όπου τέσσερα τομίδια, με γενικό τίτλο Στοιχήματα. 12 χρόνια συνολικά, τέλειωσαν με λογοκριτικά κρούσματα από τη νέα διεύθυνση, έπειτα από τη 10χρονη ανέφελη συνεργασία με τον Παντελή Καψή. Ήταν η ώρα της Εφημερίδας των Συντακτών, με την οποία κλείνω τυπικά τον κύκλο των εργασιών μου (που προφανώς δεν τις κατέγραψα όλες), αυτό που λέγεται καριέρα. Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω, να ευχηθώ. Δούλεψα σκληρά, αλλά υπήρξα και τυχερός, φεύγω γεμάτος».
