Στην οριζόντια ταυτότητα, γονείς και παιδιά μοιράζονται κληρονομικά χαρακτηριστικά, από την εθνοτική καταγωγή ως τα κοινά χόμπι και το κοινωνικό περιβάλλον. Αντίθετα, στην κάθετη ταυτότητα, ένα παιδί μεγαλώνει σε περιβάλλον διαφορετικό, μοναχικό και ίσως τραυματικά, εσωστρεφές, λόγω πάθησης ή καθορισμού φύλου.

 

Μετατρέποντας την υποψήφια για Goya μικρού μήκους Sorda στη μεγάλου μήκους Σιωπηλή Αγάπη, που τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού στο τμήμα «Πανόραμα» της πρόσφατης Berlinale, η Έβα Λιμπερτάδ σκηνοθετεί την κωφή αδελφή της, Μίριαμ Γκαρλό, στον ρόλο μιας κεραμίστριας που ζει στην εξοχή με τον ακούοντα σύζυγό της και όταν μένει έγκυος, ξεκινά ένα νέο, ακόμη πιο επώδυνο κεφάλαιο στη ζωή μιας γυναίκας που χάνει τη λεπτή ισορροπία που διατηρούσε με τον διαφορετικό κόσμο που την περιβάλλει.

 

Έχοντας αποδεχθεί αναγκαστικά την επικοινωνιακή συνθήκη της σιωπής, η Άνχελα αντιμετωπίζει την προκατάληψη ακόμη και στο σπίτι της: η ακούουσα μητέρα της σχεδόν σοκάρεται στην προοπτική της εγγονής της, πιστεύοντας πως ένας όχι κωφός σύντροφος είναι ήδη θρίαμβος για την αναξιοπαθούσα κόρη της. Και όταν η μικρή γεννιέται, η κατάσταση χειροτερεύει. Οι πιθανότητες είναι μισές μισές για το αν θα ακούει ή όχι. Η Άνχελα τη μεγαλώνει με τα δικά της μέσα, ενώ ο Χέκτορ αναπληρώνει το κενό του λόγου, μιλώντας και εκείνος στη νοηματική σε ένα μεικτό μοντέλο, πρακτικά δύσκολο και χαοτικό για το ζευγάρι. Τους πρώτους μήνες, κανείς δεν είναι σίγουρος αν το νήπιο ακούει, και όταν η κόρη τους αρθρώνει τις πρώτες της λέξεις, η Άνχελα απομακρύνεται συναισθηματικά αλλά και σωματικά. Το βουνό που είχε ανεβεί για να συστηματοποιήσει την κανονικότητά της γκρεμίζεται.

 

Η αποξένωση που νιώθει δεν μοιάζει με την επιλόχειο κατάθλιψη, αλλά με τη μάχη ενός ανθρώπου απέναντι σε έναν ολόκληρο κόσμο, ένα κενό αέρος που η Λιμπερτάδ περιγράφει ανάγλυφα με το έξυπνο εύρημα της τελευταίας πράξης της Σιωπηλής Αγάπης. Δεν προσφέρει παρηγοριά η παρακολούθηση της ταινίας, όπως η γλυκόπικρη ανταμοιβή του βραβευμένου με Όσκαρ CODA. Το δραματικό πορτρέτο μιας κωφής μητέρας που εξακολουθεί να διεκδικεί τα συναισθήματά της μοιάζει βγαλμένο από αληθινά βιώματα, και συχνά τα μεταφράζει με κινηματογραφική πρωτοτυπία, αδειάζοντας τους ήχους για να αποδώσει τον ψυχικό θόρυβο.