Ενώ η σκηνοθέτρια Χικάρι προσπαθεί να συνθέσει τα κομμάτια μιας γλυκιάς κομεντί για την ανθρώπινη σύνδεση, βασισμένη στις πραγματικές επιχειρήσεις υποκατάστατων οικογενειών στη μοναχική κοινωνία της Ιαπωνίας, ο Μπρένταν Φρέιζερ έχει κάτι ελαφρώς διαφορετικό στην προσέγγιση ενός αποτυχημένο ηθοποιού που παλεύει για την επιβίωση σε έναν μακρινό τόπο. Στον τεράστιο κατάλογο ηθοποιών που έχουν υποδυθεί ηθοποιούς, από την Γκλόρια Σουάνσον και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ που δεν ξέφυγαν από τη διπλοτυπία της ντίβας ως τον Πίτερ Ο’Τουλ στο Stunt Man και τον Ρόμπερτ Ντάουνι, δυο ζαβολιάρηδες βιρτουόζους της υποκριτικής που πείραξαν τα παιχνιδιάρικα μοτίβα της έννοιας (και της παράνοιας) του acting, ο Μπρένταν Φρέιζερ έρχεται να προσθέσει το δικό του βίωμα από ένα πολυκύμαντο επάγγελμα σε παραλλαγές που θυμίζουν την προσωπική του περιπέτεια.

 

Ο πάλαι ποτέ πρωταγωνιστής δράσης και κωμωδίας, όμορφος και κραταιός στη Μούμια και στο George of the Jungle έμεινε στον άσο και φυλακίστηκε σε έναν σκοτεινό διάδρομο πολυετούς αναμονής μέχρι τη θεαματική ανάσταση της Φάλαινας, προσπαθώντας πάντα να βρει νόημα σε αυτό που κάνει, όπως περίπου ο Φίλιπ Βάντερμπλογκ στις διαφημίσεις οδοντόκρεμας και στα παιδικά πάρτι – φιλότιμος, αν και αργοπορημένος, πρόθυμος, αλλά λίγος ακόμη και για τη μερική απασχόληση που του πρόσφερε η αγορά. Συγχύζεται υπαρξιακά όταν καλείται να υπερβεί τη μίζερη συνήθεια του πενιχρού μεροκάματου και να συμμετάσχει στη ζώνη του ρεαλισμού: πώς θα καταφέρει να δημιουργήσει τον ρόλο του συζύγου και, ακόμη χειρότερα, ενός πατέρα, όταν οι άλλοι δεν είναι στο ίδιο μήκος κύματος και δεν γνωρίζουν ποια είναι η διαφορά μεταξύ του αληθινού ψέματος και της κατασκευασμένης αλήθειας;

 

Για τη Μία, την ανάδοχη κόρη που αναλαμβάνει να κηδεμονεύσει σε μια σειρά προγραμματισμένων συνευρέσεων επί πληρωμή, ο υποτιθέμενος μπαμπάς γίνεται μέρος του παιδικού της κόσμου. Για τον Φίλιπ, η περίσταση παραμένει άβολη όσο και η διαφορετική κουλτούρα που πασχίζει να κατανοήσει, σαν να παίζει σε ένα έργο που δεν καταλαβαίνει και δεν πιστεύει απόλυτα. Θα ήταν απλούστερο να της είχε συστηθεί από την αρχή ως ξένος που θα παίξει τον συγγενή. Έτσι, όμως, δεν θα είχαμε το Rental Family που μοιάζει με χαριτωμένο παζλ από μελοδραματικά κομμάτια.

 

Τέσσερα χρόνια μετά το Όσκαρ του, ο Φρέιζερ δεν ξεφεύγει από τη συμπόνια στο βλέμμα και την ευγένεια στους τρόπους. Είναι ένας συμπαθής γίγαντας που κάνει το λάθος να παίζει το συναίσθημα, αντί να δημιουργεί δράση για να οδηγηθεί σε αυτό. Ώσπου να κοιταχτεί στον καθρέφτη για να θυμηθεί ποιος πραγματικά είναι πίσω από τη μάσκα του μισθοφόρου έχει εξατμιστεί ο στοχασμός για την κοινωνική υποκρισία σε ένα ανώδυνο σενάριο για το νόημα της υποκριτικής.