Απαιτείται μια απαραίτητη διευκρίνιση για τον υποψήφιο θεατή της επίσημης πρότασης του Καναδά στην κατηγορία του φετινού Διεθνούς Όσκαρ. Είναι μια δύστροπη ή, πιο σωστά, ιδιότροπη ταινία, που απαιτεί πρωτίστως συγχρονισμό με τη διάθεσή της, τον βραδύκαυστο ρυθμό της και, κυρίως, με αυτό τον ιδιάζοντα τρόπο της, διαφορετικά το ενδιαφέρον για τα δρώμενα θα εξατμιστεί γρήγορα. Ο Ιρανοκαναδός Αλιρέζα Κατάμι, λοιπόν, ως μαθητής του Φαρχαντί, αρχικά απλώνει μικρά σεναριακά μυστικά εδώ κι εκεί, αφηγούμενος την ιστορία ενός Τούρκου καθηγητή που υποψιάζεται ότι οι συνθήκες θανάτου της μητέρας του ήταν ύποπτες. 

 

Κι ενώ μας κάνει να πιστέψουμε πως θα δούμε μια ταινία σαν εκείνες του «δασκάλου» του, σταδιακά βυθιζόμαστε στην εμμονή του ήρωα, η αφήγηση γίνεται ρευστή και ο ανερχόμενος δημιουργός στρέφεται για έμπνευση σε μια δημοφιλή σουρεαλιστική δημιουργία των ’90s – δεν κάνει να αποκαλύψουμε ποια, αλλά οι φίλοι της, δεδομένα, θα χαμογελάσουν. Οι γενναίες φορμαλιστικές αποφάσεις δίνουν την εντύπωση μιας ταινίας που επανεφευρίσκει τον εαυτό της, όπως ο ήρωας την ταυτότητά του, καθώς αμφιταλαντεύεται μεταξύ εκδικητικής μανίας, ενοχής και αμφιβολίας, και γεννούν μια φιλμική εμπειρία που δεν θα αρέσει σε όλους, αλλά θα υποβάλει μερίδα του κοινού που πιστεύει ότι το περιθώριο εκπλήξεων στο σινεμά διαρκώς ελαχιστοποιείται.