Αφού με το Pain and Glory γύρισε μια γλυκόπικρη ταινία κρίσης ηλικίας, αυτοαναφοράς, ανασκόπησης και ενδοσκόπησης –αν ο εγχώριος διανομέας είχε χιούμορ, θα το έβγαζε «8 6/9»–, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ επιχειρεί να αντικρίσει τον θάνατο με το Room Next Door.
Είναι η πιο νηφάλια ταινία της καριέρας του, όπως αρμόζει σε μια δημιουργία που αφορά την αξιοπρέπεια απέναντι στον θάνατο και όχι το δράμα μιας ασθένειας. Οι Δουβλινέζοι του Χιούστον και του Τζέιμς Τζόις είναι μία από τις πολλές διακειμενικές αναφορές της, το στυλιζάρισμά της δεν μοιάζει με καμιάς άλλης ταινίας αυτήν τη στιγμή εκεί έξω, μας κάνει, δε, μετά από καιρό να προσέξουμε τα μάτια της Τίλντα Σουίντον και τον χείμαρρο συναισθημάτων που κρύβουν μέσα τους.
Στο Gladiator II o Ρίντλεϊ Σκοτ επισκέπτεται ξανά την οσκαρική επιτυχία του για να προσφέρει άρτο και θεάματα στο διψασμένο κοινό των υπερπαραγωγών και τα καταφέρνει, πετυχαίνοντας την ισορροπία μεταξύ σοβαρότητας και camp διάθεσης που (σχεδόν) πάντα κυνηγά.
Η ταινία φορά περήφανα την υπερβολή της και την επιδεικνύει στη ματωμένη αρένα ώστε να τη θαυμάσουν όλοι, δίνει στον Ντένζελ Ουάσινγκτον «ζουμερό» ρόλο μετά από καιρό και αποδεικνύει ότι ο ανερχόμενος Πολ Μέσκαλ μπορεί να σηκώσει και υπερπαραγωγή στις (εδώ καλογυμνασμένες) πλάτες του.
Κυκλοφορούν επίσης το Ahed’s Knee του Ισραηλινού Ναντάβ Λαπίντ, της φήμης των Synonyms, με αυτοβιογραφικά στοιχεία και κριτική διάθεση προς την πατρίδα του, το ενδιαφέρον δείγμα DIY εγχώριου σινεμά Με Αξιοπρέπεια του Δημήτρη Κατσιμίρη και δύο ταινίες για το οικογενειακό κοινό, το Sloth Lane και το Τοτό 2: Η Σχολική Εκδρομή, που περιλαμβάνει όσα χρειάζεται να ξέρεις γι’ αυτό στον τίτλο του.
