Στα 12 του, κάπου στα προάστια του Παρισιού, ο Richard Schroeder άκουσε για πρώτη φορά το «Satisfaction» των Rolling Stones σε ένα 45άρι. Εκείνα τα τρία λεπτά και 43 δευτερόλεπτα, όπως θα έλεγε πολλά χρόνια αργότερα, άλλαξαν τη ζωή του. Το rock μπήκε μέσα του όχι απλώς ως μουσική, αλλά ως τρόπος να κοιτάζει τον κόσμο: με ένταση, επιθυμία, αταξία και μια αίσθηση ότι η στιγμή πρέπει να αρπαχτεί πριν εξαφανιστεί.
Πενήντα χρόνια μετά, αυτή η αίσθηση γίνεται βιβλίο. Το moment parfait, η πρώτη μονογραφία του Γάλλου φωτογράφου, κυκλοφορεί από τις Éditions Odyssée και συγκεντρώνει 216 φωτογραφίες σε τετράγωνο φορμά 30 x 30 εκ. Το εξώφυλλο ανήκει στον David Lynch, φωτογραφημένο στις Κάννες το 2002. Μέσα στις σελίδες, όμως, δεν υπάρχουν μόνο διάσημοι. Υπάρχουν πρόσωπα, σώματα, δρόμοι, άδεια τοπία, μουσικοί, ηθοποιοί και στιγμές που μοιάζουν να κρατούν για λίγο πριν φύγουν.
Ο ίδιος έχει πει ότι φωτογραφίζει τους stars σαν αγνώστους και τους αγνώστους σαν stars. Αυτή η φράση εξηγεί πολλά. Στα πορτρέτα του, οι διάσημοι δεν εμφανίζονται σαν έτοιμες εικόνες δημοσιότητας. Ο Lynch κοιτάζει σαν να έρχεται από άλλο δωμάτιο. Η Sinéad O’Connor μοιάζει σχεδόν γλυπτική, με το ξυρισμένο κεφάλι της να γίνεται καθαρή γραμμή και ευαλωτότητα μαζί. Ο John Waters κουβαλά όλο το ειρωνικό του σύμπαν χωρίς να χρειάζεται σκηνικό. Η Anna Mouglalis, με το τσιγάρο στο στόμα, είναι περισσότερο βλέμμα παρά glamour.
Αυτό που κυνηγά ο Schroeder δεν είναι το θέαμα. Είναι η στιγμή όπου το πρόσωπο παύει να είναι δημόσια εικόνα και γίνεται παρουσία.
με στοιχεία από το Aperture
