Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, το The Devil Wears Prada 2 φαίνεται πως πέρασε το πρώτο μεγάλο τεστ: οι πρώτες αντιδράσεις από δημοσιογράφους και ανθρώπους της βιομηχανίας που είδαν την ταινία πριν από την έξοδό της στις αίθουσες είναι, σε μεγάλο βαθμό, θετικές.
Η συνέχεια της ταινίας του 2006, που μετέτρεψε τη Μιράντα Πρίστλι σε ποπ αρχέτυπο και τη σχέση μόδας, φιλοδοξίας και περιοδικών σε κοινό πολιτισμικό κώδικα, βγαίνει στις αίθουσες την 1η Μαΐου. Οι πλήρεις κριτικές δεν έχουν ακόμη δημοσιευθεί, καθώς το εμπάργκο λήγει στις 29 Απριλίου. Αυτό που κυκλοφορεί προς το παρόν δεν είναι η τελική κριτική αποτίμηση, αλλά το πρώτο κλίμα μετά τις προβολές για τον Τύπο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι οι αντιδράσεις δεν στέκονται μόνο στη χαρά της επιστροφής. Ναι, η Μέριλ Στριπ, η Αν Χάθαγουεϊ, η Έμιλι Μπλαντ και ο Στάνλεϊ Τούτσι φαίνεται πως μπαίνουν ξανά στους ρόλους τους με άνεση. Όμως αρκετοί από όσους είδαν την ταινία σημειώνουν ότι το σίκουελ δεν λειτουργεί απλώς ως άσκηση νοσταλγίας. Το διαβάζουν και ως σχόλιο πάνω στη σημερινή κατάσταση των media, των περιοδικών και της δημοσιογραφίας.
Στο The Devil Wears Prada 2, η Μιράντα Πρίστλι και η Άντι Σακς προσπαθούν να επαναφέρουν το Runway στη σημασία που είχε κάποτε, μέσα σε μια νέα ψηφιακή εποχή όπου τα περιοδικά, η μόδα και η επιρροή δεν λειτουργούν πια με τους ίδιους κανόνες. Η Έμιλι, από την άλλη, δεν είναι πια η βοηθός που προσπαθούσε να επιβιώσει στο γραφείο της Μιράντα, αλλά μια ισχυρή φιγούρα στον χώρο της πολυτελούς μόδας, από την οποία εξαρτάται πλέον και η επιβίωση του περιοδικού.
Αυτό φαίνεται να είναι και το στοιχείο που κάνει τις πρώτες αντιδράσεις πιο ενδιαφέρουσες. Η ταινία δεν επιστρέφει απλώς στα παλιά γραφεία του Runway για να δείξει ωραία ρούχα και αγαπημένους χαρακτήρες. Επιστρέφει σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά. Τα περιοδικά δεν είναι πια οι αδιαμφισβήτητοι μηχανισμοί γούστου που ήταν το 2006. Η μόδα ζει στα social media, οι δημοσιογράφοι παλεύουν με την αποδυνάμωση των εκδόσεων και η παλιά εξουσία της έντυπης εικόνας έχει περάσει σε πιο ρευστές, πιο ασταθείς πλατφόρμες.
Αρκετοί από τους πρώτους θεατές περιέγραψαν την ταινία ως πιο αιχμηρή απ' όσο περίμεναν. Κάποιοι μίλησαν για ένα sequel που βρίσκει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στις αναφορές στην πρώτη ταινία και σε μια πιο σημερινή ιστορία, ενώ άλλοι στάθηκαν ιδιαίτερα στο σενάριο της Αλίν Μπρος ΜακΚένα, που επιστρέφει μετά την πρώτη ταινία. Η φράση που επανέρχεται συχνά στις πρώτες αντιδράσεις είναι ότι η ταινία πατά στη νοσταλγία, αλλά δεν μένει μόνο εκεί.
Υπάρχουν, βέβαια, και πιο συγκρατημένες φωνές. Ορισμένοι σημείωσαν ότι η ταινία ίσως είναι πολύ γυαλισμένη ή υπερβολικά σίγουρη για τη δύναμη της επιστροφής της, ενώ αναφέρθηκαν και παρατηρήσεις για τον ρυθμό της. Αυτό δεν αναιρεί το θετικό πρώτο κλίμα, αλλά δείχνει ότι το The Devil Wears Prada 2 θα κριθεί τελικά όχι μόνο από το πόσο ευχάριστα επιστρέφει σε έναν αγαπημένο κόσμο, αλλά και από το αν έχει πραγματικά κάτι νέο να πει για αυτόν.
Η ταινία έχει πίσω της μια μεγάλη διεθνή καμπάνια προώθησης. Η παγκόσμια πρεμιέρα έγινε στις 20 Απριλίου στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης, με live streaming σε Disney+ και Hulu, ενώ ακολούθησε ευρωπαϊκή πρεμιέρα στο Λονδίνο και εκδηλώσεις σε Τόκιο, Σεούλ, Σαγκάη και Μιλάνο.
Στο καστ, μαζί με τη Στριπ, τη Χάθαγουεϊ, την Μπλαντ και τον Τούτσι, εμφανίζονται οι Τζάστιν Θερού, Κένεθ Μπράνα, Πάτρικ Μπράμαλ, Κέιλεμπ Χίρον, Έλεν Τζ. Σεν, Πολίν Σαλαμέ, B.J. Novak, Conrad Ricamora και Rachel Bloom. Σε σύντομες εμφανίσεις συμμετέχουν επίσης η Ντονατέλα Βερσάτσε, η Lady Gaga, η Ciara, η Ashley Graham και άλλοι. Στη σκηνοθεσία επιστρέφει ο Ντέιβιντ Φράνκελ.
Υπάρχει και ένα σημείο έντασης γύρω από την ταινία, πριν ακόμη κυκλοφορήσει πλήρως. Ένα προωθητικό απόσπασμα με τη νέα ηρωίδα Jin Chao, την οποία υποδύεται η Helen J. Shen, προκάλεσε αντιδράσεις στην Ασία, με ορισμένους θεατές να κάνουν λόγο για στερεοτυπική απεικόνιση. Προς το παρόν, το πλήρες πλαίσιο του χαρακτήρα δεν έχει κριθεί από τις κανονικές κριτικές, αλλά η συζήτηση δείχνει ότι το sequel δεν επιστρέφει σε ένα αθώο pop κενό. Επιστρέφει σε μια εποχή πολύ πιο ευαίσθητη απέναντι στην αναπαράσταση, τη γλώσσα και την εξουσία της εικόνας.
Το πρώτο The Devil Wears Prada είχε κάνει 327 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office και έγινε κάτι πολύ περισσότερο από επιτυχημένη κομεντί μόδας. Έγινε μια ταινία για την εργασία, τη φιλοδοξία, τη σκληρότητα των δημιουργικών βιομηχανιών και την επιθυμία να ανήκεις σε έναν κόσμο που μπορεί να σε καταπιεί.
Αυτός είναι και ο λόγος που η επιστροφή του δεν αντιμετωπίζεται σαν μια απλή συνέχεια έπειτα από πολλά χρόνια. Αν οι πρώτες αντιδράσεις επιβεβαιωθούν από τις κανονικές κριτικές, το The Devil Wears Prada 2 μπορεί να έχει πετύχει κάτι δύσκολο: να επιστρέψει σε έναν μύθο της μόδας χωρίς να μοιάζει απλώς με επίδειξη νοσταλγίας. Να ξαναβάλει τη Μιράντα, την Άντι και την Έμιλι σε έναν κόσμο όπου η εξουσία δεν βρίσκεται πια μόνο στο γραφείο της αρχισυντάκτριας, αλλά σε ολόκληρο το διαλυμένο οικοσύστημα των media. Την ίδια στιγμή, η ταινία συνεχίζει να χτίζεται και ως pop γεγονός. Κυκλοφόρησε το βιντεοκλίπ του «Runway», της Lady Gaga με την Doechii, που συνδέεται με το soundtrack της ταινίας και σκηνοθετείται από την Parris Goebel.
Το βίντεο είναι ένα υπερθεαματικό fashion statement, γεμάτο camp ενέργεια, couture εικόνες και αναφορές στον κόσμο του Runway, δείχνοντας ότι το sequel δεν επιστρέφει μόνο ως ταινία, αλλά ως ολόκληρο γεγονός γύρω από τη μόδα, τη νοσταλγία και τη νέα οικονομία της εικόνας.
Με στοιχεία από The Hollywood Reporter, Variety, Digital Spy
