Μια υπόθεση που έχει προκαλέσει σοκ στην ολλανδική κοινή γνώμη εκδικάζεται αυτές τις ημέρες, με δύο Σύρους αδελφούς να κατηγορούνται για τη δολοφονία της 18χρονης αδελφής τους, Ράιαν Αλ Νάτζαρ, σε βάλτο του Λέλισταντ. Οι εισαγγελείς αποδίδουν το έγκλημα σε «λόγους τιμής», λόγω της σχέσης της νεαρής με αγόρι και της «δυτικής συμπεριφοράς» της.
Οι Μοχάμεντ Νάτζαρ, 23 ετών, και Μουχανάντ Αλ Νάτζαρ, 25 ετών, φέρονται να τη φίμωσαν, να την έδεσαν και να την οδήγησαν στο σημείο όπου τελικά πνίγηκε. Εντολέας της δολοφονίας φέρεται να ήταν ο πατέρας τους, Χάλεντ, ο οποίος έχει διαφύγει στη Συρία και αναμένεται να δικαστεί ερήμην.
Το σώμα της Ράιαν εντοπίστηκε έξι ημέρες μετά την εξαφάνισή της, στις 28 Μαΐου, από περαστικό. Τα ευρήματα των αρχών, συμπεριλαμβανομένου DNA του πατέρα της κάτω από τα νύχια της, δείχνουν ότι η 18χρονη αντιστάθηκε πριν χάσει τη ζωή της.
Παρά τις ομολογίες που φέρεται να έχει στείλει μέσω e-mail ο πατέρας, αναλαμβάνοντας «ολόκληρη την ευθύνη» και δηλώνοντας ότι οι γιοι του είναι αθώοι, η Εισαγγελία απορρίπτει τον ισχυρισμό. Σύμφωνα με τους εισαγγελείς, ο Χάλεντ διέταξε τους γιους του να μεταφέρουν τη Ράιαν πριν την οδηγήσει ο ίδιος σε απομονωμένη τοποθεσία, όπου την έριξε στο νερό ενώ ήταν δεμένη και φιμωμένη.
Η τραγική υπόθεση γίνεται ακόμη πιο δραματική από το γεγονός ότι η Ράιαν είχε τεθεί υπό αστυνομική προστασία λίγους μήνες πριν, μέτρο το οποίο τερματίστηκε πριν τη δολοφονία της.
Το ολλανδικό υπουργείο Δικαιοσύνης δηλώνει ότι δεν υπάρχει τρόπος να εξασφαλιστεί η έκδοση του Χάλεντ από τη Συρία, καθώς η δικαστική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών παραμένει ανεφάρμοστη. Από την πλευρά της, η συριακή κυβέρνηση διαψεύδει, υποστηρίζοντας ότι το δικαστικό σύστημα «έχει αποκατασταθεί πλήρως» και ότι δεν έχει λάβει κανένα αίτημα από την Ολλανδία.
Οι «δολοφονίες τιμής» αποτελούν διαρκή ανησυχία στην Ευρώπη, με την ολλανδική αστυνομία να παρέχει αυστηρά μέτρα προστασίας σε τουλάχιστον πέντε γυναίκες ετησίως που θεωρούνται υψηλού κινδύνου. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα περιστατικά αυτού του είδους έχουν αυξηθεί τα τελευταία 20–30 χρόνια, καθιστώντας το φαινόμενο ολοένα και πιο ανησυχητικό.
