Το πάντρεμα του απολαυστικά βιτριολικού και καθόλου πολιτικά ορθού χιούμορ του με μια πρωτοφανή για τα δεδομένα του ευαισθησία και δραματικότητα πάντρεψε, επιτυχώς κατά γενική ομολογία, ο Ricky Gervais στο «After Life», το πιο πρόσφατο τηλεοπτικό του εγχείρημα για λογαριασμό του Netflix.
Τόσο, που έσπασε για πρώτη φορά το καλούπι του για να φτιάξει και τρίτη σεζόν σε σειρά του, η οποία και βγήκε στον αέρα της πλατφόρμας στις 14 Ιανουαρίου.
Με έναν δημιουργό που έχει βρει τη φόρμουλα ώστε να λέει τηλεοπτικά αυτό που θέλει με λίγα λόγια, η τρίτη σεζόν του «After Life» μοιάζει ήδη από το πρώτο-δεύτερο επεισόδιο (από τα έξι συνολικά) με μια επαναλαμβανόμενη φλυαρία προσώπων και καταστάσεων. Οι κάτοικοι της φανταστικής βρετανικής πόλης Τάμπουρι συνεχίζουν να μοιάζουν βουτηγμένοι στο μεταίχμιο μιας μικροαστικής/επαρχιακής λήθης.
Η ζυγαριά σε αυτά τα νέα επεισόδια γέρνει φανερά προς το δράμα και την εξιλέωση, χωρίς να λείπει βέβαια και η κωμική στόφα του δημιουργού.
Παρ’ όλα αυτά, κάτι κινείται, είτε πρόκειται για τη μετακόμιση του νεαρού Τζέιμς στο σπίτι-αχούρι του φευγάτου Μπράιαν ως το βάπτισμα του πυρός του ίδιου στην ανεξαρτησία, είτε για το νέο φλερτ της Αν και «φίλης» του πρωταγωνιστή στο παγκάκι του κοιμητηρίου, είτε ακόμα και για την αποφασιστικότητα που δείχνει ο ταχυδρόμος Πατ, όταν καταλαβαίνει πως η ζωή της Ντάφνι του πέφτει πολλή.
Πιο ενδιαφέρουσα απ' όλους τους συμπληρωματικούς ήρωες, πάντως, σε αυτήν τη σεζόν είναι η διαφημίστρια της εφημερίδας, Καθ, που ένα και μόνο απεγνωσμένο βλέμμα της στο strike αποτυχημένων ραντεβού της σώζει μια και καλή τη δραματική παρτίδα της σειράς. Κι ύστερα, έρχεται ο Τόνι.
Η απώλεια και ο θρήνος είναι μια υπόθεση βαθιά προσωπική για τον καθένα. Πάντως, η τελετουργία-σχεδόν μαζοχιστική άσκηση κατά την οποία ο Τόνι παρακολουθεί ξανά και ξανά βίντεο παλαιότερων στιγμών της νεκρής συζύγου του Λίσα, που συνεχίζεται με αμείωτη στρατιωτική πειθαρχία, στα χέρια του Gervais μετατρέπεται περισσότερο σε ένα αφηγηματικό εύρημα που κάνει κατάχρηση παρά ουσιαστική αποτύπωση του πόνου, που όσο κι αν στην πραγματική ζωή θα έβγαζε κάποιο νόημα, στην οθόνη φαίνεται να «καίγεται» και να δημιουργεί συνεχώς άβολα συναισθήματα στον θεατή.
Ο Τόνι ζει συναισθηματικά μια διπλή «Μέρα της Μαρμότας»: αυτή στην οποία οτιδήποτε άλλο συμβαίνει μέσα στη μέρα γίνεται απλώς για να γυρίσει στο σπίτι και να απαλύνει (ή να εντείνει) τον πόνο του με τα βίντεο της Λίσα κι αυτή στην οποία η πλατωνική συντροφικότητά του με τη νοσοκόμα Έμα αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας για την επόμενη σελίδα στη ζωή του.
Η Έμα μπορεί τελικά να επιλέγει έναν άλλο δρόμο, πάντως ο Τόνι περπατά ήδη σε ένα μονοπάτι πιο φωτεινό, χωρίς αυτοκτονικές τάσεις, μόνο με μικρές μισανθρωπιστικές εξάρσεις (πώς να έλειπαν αυτές, άλλωστε), και τελικά διανύει το τελευταίο μίλι που χωρίζει το «After Life» από το «It’s a wonderful life».
Η ζυγαριά σε αυτά τα νέα επεισόδια γέρνει φανερά προς το δράμα και την εξιλέωση, χωρίς να λείπει βέβαια και η κωμική στόφα του δημιουργού. Έτσι, ακόμα κι αν σε αυτήν τη σεζόν έχουν ξεθωριάσει, οι συνεντεύξεις απίθανων (#διπλής) προσωπικοτήτων που κάνει ο Τόνι για την «Tambury Gazette» παραμένουν ένα σπαρταριστό σφηνάκι γέλιου σε κάθε επεισόδιο.
Βγαλμένες από τα πιο διψασμένα όνειρα του «Vice» και τους μεγαλύτερους εφιάλτες κάθε ψαρωμένου ή σοβαροφανή δημοσιογράφου, αυτές οι συναντήσεις καταφέρνουν, μέσα στην υπερβολή τους, να δείξουν με αριστοτεχνική ακρίβεια όλα όσα μπορούν να κάνουν τα μάτια ενός δημοσιογράφου να γυρίσουν ανάποδα σε μια συνέντευξη, μέχρι το κλικ του φωτογράφου (εδώ, του βαριεστημένου Λένι) να τερματίσει την άβολη συνθήκη.
Πάντως, στο μεγαλύτερο μέρος της η τρίτη σεζόν του «After Life» μοιάζει περισσότερο με ένα συμπληρωματικό και κάπως αχρείαστο sequel μιας σειράς που θα μπορούσε να είχε ολοκληρώσει την αφήγησή της ήδη από τη δεύτερη σεζόν, με το υπαινικτικό τέλος της, την κηδεία του πατέρα του Τόνι – ακόμα και ως σχήμα, μια κηδεία θα μπορούσε να δείξει πολύ καλύτερα πως η ζωή τελικά συνεχίζεται.
Παρ’ όλα αυτά, ο Gervais επέλεξε τον δρόμο που πληρώνει μία ακόμα σεζόν-filler, όπου όλα συμβαίνουν για να ειπωθεί τελικά ένα και μόνο πράγμα: πως η ευτυχία έρχεται μόνο όταν είναι καλά οι άλλοι. Με τον Τόνι να γίνεται έτσι ένας γλυκερός, άτυπος new age όσιος της πόλης, που όταν σιγουρευτεί πως όλοι έχουν βρει έστω και για λίγο αυτό που χρειάζονται στην τοπική γιορτή του Τάμπουρι, μπορεί να συνεχίσει να προχωρά με τη σκυλίτσα του Μπράντι και το φάντασμα της Λίσα δίπλα του.
Όλα αυτά είχαν συνοψιστεί πριν από λίγα χρόνια αρκετά πιο εύστοχα από έναν άλλο άσωτο τηλεοπτικό ήρωα, τον Μπότζακ Χόρσμαν, σε έναν διάλογό του με τη συνοδοιπόρο του Ντάιαν.
Μπότζακ: Μερικές φορές η ζωή είναι σκληρή και απλώς κάποια στιγμή πεθαίνεις.
Ντάιαν: Μερικές φορές. Άλλες φορές η ζωή είναι σκληρή και απλώς συνεχίζεις να τη ζεις.
Έστω κι αν αυτό που σε κάνει να συνεχίζεις να ζεις είναι το ότι πρέπει να ταΐσεις τον σκύλο σου.
Το «After Life» είναι διαθέσιμο στην πλατφόρμα του Netflix.
