Η Σάρον Στόουν λέει ότι μετά το εγκεφαλικό που υπέστη το 2001 χρειάστηκε χρόνια για να αναρρώσει, αλλά ακόμη περισσότερο για να την αφήσει το Χόλιγουντ να επιστρέψει.
Σε νέα συνέντευξή της στη Vogue, η 68χρονη ηθοποιός μίλησε για την επιβίωση, τη γήρανση, τη ζωγραφική, την πειθαρχία του σώματος και τη ζωή της μετά τη σοβαρή εγκεφαλική αιμορραγία που υπέστη στην κορύφωση της φήμης της. Η Στόουν πέρασε μια μακρά περίοδο ανάρρωσης, η οποία, όπως λέει τώρα, κράτησε επτά χρόνια.
«Πήρε πολύ καιρό να αναρρώσω. Πήρε επίσης πολύ καιρό να με δεχτούν ξανά», είπε. «Όταν έχεις χάσει την καριέρα σου, εκτός αν είσαι άνδρας, δεν είναι εύκολο να επιστρέψεις. Δεν σε προσκαλούν πια σε πολλά πράγματα. Είναι περισσότερο “άντε χάσου” παρά “τέλεια, γύρνα πίσω”».
Η ίδια συνέχισε με μια από τις πιο αιχμηρές φράσεις της συνέντευξης: «Πόσες γυναίκες ξέρετε που έχουν κάνει comeback; Οι επιστροφές δεν φαίνεται να είναι για τις γυναίκες».
Η Στόουν δεν μίλησε μόνο για την ασθένεια, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αναγκάστηκε να ξαναχτίσει την ταυτότητά της έξω από το στενό πλαίσιο του Χόλιγουντ. Όπως είπε, πάντα ζωγράφιζε, όμως κάποια στιγμή αποφάσισε να ζήσει πλήρως ως καλλιτέχνις: να κάνει ταινίες, να ζωγραφίζει, να γράφει. Το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε την περίοδο της πανδημίας, ενώ τώρα γράφει το δεύτερο.
«Στη δική μου γενιά μας έλεγαν πάντα να μένουμε στη γραμμή», είπε. «Ήταν σαν να μας απαγόρευαν να έχουμε ταυτόχρονα μυαλό και γυναικείο σώμα». Η φράση λειτουργεί σχεδόν σαν σύνοψη μιας ολόκληρης εποχής για τις γυναίκες του Χόλιγουντ: επιθυμητές, διάσημες, εμπορικές, αλλά όχι πάντα ελεύθερες να υπάρξουν ως ολοκληρωμένες δημιουργοί.
Η συνέντευξη έγινε λίγο πριν από την εμφάνισή της στις Κάννες για την παγκόσμια πρεμιέρα του Fjord, της νέας ταινίας του Κρίστιαν Μουνγκίου, η οποία τελικά κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 79ο Φεστιβάλ Καννών. Η παρουσία της Στόουν στο φεστιβάλ ήρθε έτσι να συνδεθεί και με τη δική της δημόσια αφήγηση για την επιβίωση, τη γήρανση και την επιστροφή.
Στη συνέντευξη θυμήθηκε και μια άλλη, πολύ παλαιότερη στιγμή στις Κάννες: τη διάσημη φωτογραφία του 2002, όπου εμφανίζεται στο κόκκινο χαλί με το χέρι σηκωμένο. Όπως είπε, εκείνη τη στιγμή δεν πόζαρε απλώς. Ένιωθε ζωντανή.
«Είχα επιβιώσει από το εγκεφαλικό και λίγους μήνες πριν δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ήμουν ακόμη εδώ», είπε. «Σκεφτόμουν: είμαι ζωντανή. Και όχι μόνο ζωντανή, αλλά πίσω στο κόκκινο χαλί».
Η Στόουν μίλησε επίσης για τη γήρανση, λέγοντας ότι δεν θεωρεί πως το καλύτερο κομπλιμέντο για μια γυναίκα κάποιας ηλικίας είναι να της λένε ότι μοιάζει 30. Για την ίδια, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πώς θα σβήσει κανείς τον χρόνο από πάνω του, αλλά γιατί μπορεί να βρίσκεται «σε πόλεμο» με τον εαυτό του.
Σήμερα, η Στόουν περιγράφει τη ζωή της μέσα από την πειθαρχία, την άσκηση, τη ζωγραφική και την ανάγκη να συνεχίζει να εργάζεται. Δεν λέει ότι προτιμά το σινεμά από τη ζωγραφική ή το αντίστροφο. Λέει ότι αυτό που προτιμά είναι να δουλεύει — είτε βρίσκεται σε πλατό είτε στο στούντιό της με τα πινέλα.
Η συνέντευξη δεν είναι απλώς μια ακόμη εξομολόγηση μιας σταρ για τη γήρανση. Είναι η αφήγηση μιας γυναίκας που έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής και τώρα μιλά για το δικαίωμα να μη μείνει για πάντα παγιδευμένη στην εικόνα που την έκανε διάσημη. Να συνεχίσει να υπάρχει, να μεγαλώνει, να δουλεύει και να επιβιώνει με τους δικούς της όρους.
Με στοιχεία από Vogue
