Ο Στίβεν Κόλμπερτ έκλεισε το Late Show όπως ίσως ταίριαζε περισσότερο σε μια εκπομπή που πέρασε έντεκα χρόνια ανάμεσα στην πολιτική οργή, την καθημερινή κωμωδία και την παλιά αμερικανική showbiz: όχι με ένα βαρύ μνημόσυνο, αλλά με ένα φινάλε γεμάτο cameos, μουσική, αυτοσαρκασμό και ένα μεγάλο, σουρεαλιστικό αστείο για το τέλος μιας τηλεοπτικής εποχής.
Το τελευταίο επεισόδιο του The Late Show with Stephen Colbert μεταδόθηκε την Πέμπτη 21 Μαΐου από το CBS, κλείνοντας οριστικά όχι μόνο τη θητεία του Κόλμπερτ στην εκπομπή, αλλά και το franchise που είχε ξεκινήσει το 1993 με τον Ντέιβιντ Λέτερμαν. Το CBS έχει παρουσιάσει την απόφαση ως οικονομική, μέσα στο δύσκολο περιβάλλον της τηλεόρασης μετά το streaming, αν και το τέλος της εκπομπής παραμένει πολιτικά φορτισμένο λόγω της σύγκρουσης γύρω από την Paramount, τον Ντόναλντ Τραμπ και τον διακανονισμό των 16 εκατ. δολαρίων για τη συνέντευξη της Κάμαλα Χάρις στο 60 Minutes.
Στην αρχή του επεισοδίου, ο Κόλμπερτ είπε ότι η ομάδα του είχε σκεφτεί αρχικά να ετοιμάσει ένα μεγάλο special. Μετά, όμως, κατέληξαν πως «κάθε επεισόδιο είναι special» και πως ο καλύτερος τρόπος να αποχαιρετήσουν ήταν να κάνουν ένα «κανονικό» show. Το «κανονικό» αυτό show, βέβαια, περιλάμβανε τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ ως τελευταίο καλεσμένο, τον Έλβις Κοστέλο και τον Τζον Μπατίστ στο μουσικό κλείσιμο, αλλά και μια μικρή παρέλαση από γνώριμα πρόσωπα που σηκώνονταν μέσα από το κοινό, ανάμεσά τους οι Μπράιαν Κράνστον, Πολ Ραντ, Ράιαν Ρέινολντς, Τιμ Μέντοους και Τιγκ Νοτάρο.
Πριν αρχίσει ο μονόλογος, ο Κόλμπερτ έκανε κάτι ασυνήθιστο για την εκπομπή: μίλησε απευθείας στους τηλεθεατές στο σπίτι, όχι μόνο στο κοινό του στούντιο. Αποκάλεσε το Late Show «Joy Machine» και θυμήθηκε ότι στο The Colbert Report είχε υποσχεθεί να «νιώθει τις ειδήσεις» για το κοινό. Στο Late Show, είπε, έμαθε να τις νιώθει μαζί του.
Παρά τη βαριά πολιτική σκιά της ακύρωσης, το φινάλε ήταν εντυπωσιακά ελαφρύ σε άμεσες πολιτικές αναφορές. Ο Τραμπ δεν κατονομάστηκε στον μονόλογο. Η πιο κοντινή στιγμή ήρθε όταν ο ΜακΚάρτνεϊ θυμήθηκε ότι οι Beatles είχαν βαφτεί υπερβολικά πορτοκαλί την πρώτη φορά που εμφανίστηκαν στο Ed Sullivan Show το 1964. «Αυτό είναι πολύ δημοφιλές σε ορισμένους κύκλους», σχολίασε ο Κόλμπερτ, αφήνοντας το αστείο να περάσει χωρίς να το κάνει κεντρική χειρονομία της βραδιάς.
Το μεγάλο running gag του επεισοδίου ήταν ότι ο Κόλμπερτ περίμενε ως τελευταίο καλεσμένο τον Πάπα, το «white whale» που κυνηγούσε για χρόνια. Ο Πάπας, φυσικά, δεν εμφανίστηκε ποτέ: από το καμαρίνι πετούσε hot dogs στον διάδρομο, δυσαρεστημένος με τα snacks που του είχαν φέρει. Έτσι, στη θέση του εμφανίστηκε ο ΜακΚάρτνεϊ, λέγοντας πως απλώς «ήταν στην περιοχή» και έκανε μερικές δουλειές. Του χάρισε μάλιστα μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία των Beatles από την ιστορική εμφάνισή τους στο Ed Sullivan Show.
Από εκεί και πέρα, το επεισόδιο πέρασε σε καθαρή τηλεοπτική τελετουργία. Ο Νιλ ντεΓκρας Τάισον εμφανίστηκε για να εξηγήσει μια «διαστατική τρύπα» που είχε ανοίξει επειδή η εκπομπή ήταν πρώτη στο late night αλλά παρ’ όλα αυτά ακυρώθηκε. Λίγο μετά εμφανίστηκαν οι Τζον Στιούαρτ, Τζον Όλιβερ, Σεθ Μάγιερς, Τζίμι Κίμελ και Τζίμι Φάλον, σαν μια μικρή σύνοδος των late-night οικογενειών. Το μήνυμα ήταν απλό: η τρύπα υπάρχει, δεν γίνεται να την αγνοήσεις, πρέπει όμως να βρεις πώς θα περάσεις μέσα από αυτήν.
Το μουσικό τέλος είχε το βάρος μιας παλιάς τηλεοπτικής κληρονομιάς. Ο Κόλμπερτ τραγούδησε με τον Έλβις Κοστέλο και τον Τζον Μπατίστ το «Jump Up», πριν ο ΜακΚάρτνεϊ ανέβει στη σκηνή για το «Hello, Goodbye» των Beatles, μαζί με τον Κόλμπερτ, τη μπάντα και τους ανθρώπους της εκπομπής. Στο τελευταίο κινηματογραφημένο gag, ο ΜακΚάρτνεϊ κατέβασε τον διακόπτη των φώτων στο Ed Sullivan Theater. Η διαστατική τρύπα κατάπιε το θέατρο και το άφησε σαν μικρό αντίγραφο μέσα σε μια γυάλινη χιονόμπαλα στο πεζοδρόμιο της Νέας Υόρκης, με τον σκύλο του Κόλμπερτ, Μπένι, να το μυρίζει πριν ακουστεί η φωνή του παρουσιαστή: «Come on, Benny».
Το τέλος του Κόλμπερτ δεν είναι απλώς το τέλος μιας εκπομπής. Είναι το τέλος μιας συγκεκριμένης εκδοχής του αμερικανικού late night: εκείνης που πίστεψε ότι η πολιτική σάτιρα μπορεί να πάρει θέση και παρ’ όλα αυτά να παραμείνει μαζική. Ο Κόλμπερτ έζησε δύο διαφορετικές πολιτικοτηλεοπτικές εποχές: πρώτα ως σατιρικός χαρακτήρας στο The Colbert Report, σε μια εποχή όπου η πολιτική μπορούσε ακόμη να παρωδηθεί, και ύστερα ως ο ίδιος, στο Late Show, σε μια εποχή όπου η πολιτική έμοιαζε όλο και περισσότερο να παρωδεί τον εαυτό της.
Η επόμενη μέρα κάνει το φινάλε ακόμη πιο εύγλωττο. Τη θέση του Late Show παίρνει το Comics Unleashed του Byron Allen, με τον ίδιο να δηλώνει ότι η νέα εκπομπή θα αποφύγει την πολιτική και τα διχαστικά θέματα. Από τον Colbert, που έγινε το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο της αντι-Trump late-night σάτιρας, το CBS περνά σε ένα μοντέλο κωμωδίας χωρίς πολιτική αιχμή.
Αυτό, ίσως, λέει περισσότερα για την αμερικανική τηλεόραση από οποιοδήποτε τελευταίο αστείο.
με στοιχεία από Hollywood Reporter
