«Η ανθρωπότητα είναι μια μάστιγα. Είμαστε ένα αηδιαστικό, ναρκισσιστικό, εγωιστικό παράσιτο και ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος χωρίς εμάς».
Αυτή είναι η καθημερινή λιτανεία του Τόνι, του κεντρικού ήρωα της μίνι σειράς έξι επεισοδίων που έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνιστεί ο Ρίκι Τζερβέις, γνωστός κυρίως από το αριστουργηματικό The Office (το πρωτότυπο βρετανικό, παρότι και το αμερικάνικο μια χαρά ήταν), το πολύ καλό Extras, το μάλλον ατυχές Life's Too Short, το σίγουρα ατυχέστατο Derek, τα γενναία αστεία του ως παρουσιαστής των Χρυσών Σφαιρών, τη stand up κωμωδία του, την ολοκληρωτική παρουσία του στα social media και τον ακτιβισμό υπέρ των ζώων και υπέρ του αθεϊσμού.
Ο Τόνι θρηνεί τη γυναίκα του που έχασε από καρκίνο, επισκέπτεται με το ζόρι τον πατέρα του που πάσχει από άνοια και τον ρωτάει κάθε φορά γιατί δεν έφερε τη γυναίκα του μαζί και μετά πάει ασθμαίνοντας στη δουλειά του για να βασανίσει τους συναδέλφους του σε μια μικρή τοπική εφημερίδα που μοιάζει να απευθύνεται αποκλειστικά σε υπέργηρους συνδρομητές που δεν ξέρουν τι είναι το Ίντερνετ.
Ενώ λέει αλήθειες και διαθέτει μπόλικες σπαρταριστές γλυκόπικρες φαρσικές καταστάσεις και ατάκες, η σειρά περιφέρει –ειδικά προς το τέλος– την έντονη αύρα ενός πρότζεκτ ματαιοδοξίας.
Είναι βέβαιος δε ότι ο πλήρης πεσιμισμός στον οποίο έχει αφεθεί είναι κάτι σαν υπερδύναμη που του επιτρέπει να κάνει ό,τι θέλει και να τη λέει σε διάφορους εύκολους στόχους, όπως φερ' ειπείν σε έναν ενοχλητικό φουκαρά που μασάει δυνατά πατατάκια στην παμπ.
Όπως δεν σταματά μάλιστα να τονίζει, ο μόνος λόγος που δεν έχει δώσει ακόμα τέλος στη ζωή του είναι το σκυλί του: «Αν μπορούσες να ανοίξεις μόνη σου την κονσέρβα, θα ήμουν νεκρός προ πολλού» της λέει.
Η μόνη διαπροσωπική σχέση που διατίθεται να αναπτύξει στην κατάστασή του είναι με έναν μεσήλικα (και επίσης χαροκαμένο) τζάνκι που του προμηθεύει ηρωίνη για να την καπνίσουν μαζί, και καθώς γλιστράνε προς τη γλυκιά λήθη ακούγεται το «Into My Arms» του Nick Cave.
Ελάχιστοι ενσαρκώνουν την περιφρόνηση και τη βδελυγμία τόσο αποτελεσματικά όσο ο Ρίκι Τζερβέις και σ' αυτήν εδώ τη «δραμωδία» δίνει ρέστα, τουλάχιστον μέχρι να κυριαρχήσει στην πορεία ένας αβάσταχτος συναισθηματισμός που κάποια στιγμή παύει να είναι συγκινητικός και καταντά αφόρητος και ενοχλητικά διδακτικός, ειδικά σε συνδυασμό με την κοσμοθεωρία του κεντρικού χαρακτήρα που ουσιαστικά είναι ένα φερέφωνο της stand up κωμικής ρουτίνας του Τζερβέις.
Ενώ λέει αλήθειες και διαθέτει μπόλικες σπαρταριστές γλυκόπικρες φαρσικές καταστάσεις και ατάκες, η σειρά περιφέρει –ειδικά προς το τέλος– την έντονη αύρα ενός πρότζεκτ ματαιοδοξίας: ακόμα κι όταν φέρεται σαν κακομαθημένος μαλάκας, όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες (και κυρίως η νεκρή σύζυγός του την οποία παρακολουθεί ξανά και ξανά σε βίντεο που είχε ετοιμάσει κρυφά εκείνη κατά τη χημειοθεραπεία στο δωμάτιο του νοσοκομείου) σπεύδουν να του τονίσουν πόσο καλό άτομο είναι κατά βάθος.
Στην πραγματικότητα, οι υπόλοιποι χαρακτήρες μοιάζουν εντελώς σχηματικοί και χωρίς υπόσταση, σα να λειτουργούν απλά ως εργαλεία προώθησης της πλοκής ενώ η κωμόπολη (ή το προάστιο) που διαδραματίζεται η σειρά θυμίζει το στημένο σκηνικό του «Truman Show».
Κρίμα, γιατί έχει πολλά υποσχόμενα στοιχεία που δεν ολοκληρώνονται ποτέ και στο τέλος μένεις με κάποια μαθήματα ζωής που μια χαρά σωστά είναι γενικώς αλλά καταπιέζονται από μια βεβιασμένη και υπερχειλίζουσα συγκινησιακή φόρτιση που θολώνει το μήνυμα.
Δείτε το τρέιλερ του «After Life»
σχόλια