Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε σαν σήμερα, 20 Ιουλίου, το 1934 και με αφορμή τη σημερινή ημέρα, τόσο η Finos Film όσο και ο γιος της, Γιάννης Παπαμιχαήλ, προχώρησαν σε σχετικές αφιερωματικές αναρτήσεις.
Η Finos συγκέντρωσε σκηνές από μια ποικιλία ταινιών που είχε πρωταγωνιστήσει η μεγάλη σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και δημιούργησε ένα βίντεο.
Στη λεζάντα της δημοσίευσης, η ομάδα της Finos Film έγραψε: «Σήμερα, στην επέτειο γέννησης της μοναδικής μας Αλίκης, σας παρουσιάζουμε ένα πολύ ξεχωριστό αφιέρωμα για τη γυναίκα που αγάπησε το ελληνικό κοινό όσο λίγες. Παρέα με τον αγαπημένο συνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη, είχαμε τη χαρά να ανακαλύψουμε ξανά το υπέροχο τραγούδι που είχε γράψει για εκείνη, ''Το Τραγούδι της Αλίκης'', σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και ερμηνεία από την ίδια την Αλίκη. Ένα τραγούδι συμβολικό, που μοιάζει να έχει γραφτεί για να τη συνοδεύει — τότε, τώρα, για πάντα. Ντύσαμε αυτή την ευαίσθητη, τρυφερή μελωδία με τις πιο αγαπημένες της στιγμές στη Φίνος Φιλμ – από τα ξέγνοιαστα γέλια μέχρι τις συγκινητικές σιωπές, από τις ανέμελες καλοκαιρινές σκηνές μέχρι τα μεγάλα βλέμματα που μιλούσαν χωρίς λόγια. Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Σταμάτη Κραουνάκη που μας ενέπνευσε και μας ξεσήκωσε».
Ο γιος της Αλίκης Βουγιουκλάκη, Γιάννης Παπαμιχαήλ, που διαχειρίζεται το προφίλ το οποίο φέρει το όνομά της, δημοσίευσε μία φωτογραφία της μητέρας του και έγραψε:
«Η κόρη του καλοκαιριού.. γενέθλια κάποτε, σήμερα για πάντα!!!
Σαν σήμερα.. γεννήθηκε η μητέρα μου. Γεννήθηκε η Αλίκη.
Μια μέρα που ποτέ δεν ήταν απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Ήταν πάντα γιορτή. Μια αφορμή να γελάσουμε, να τραγουδήσουμε, να αγαπηθούμε λίγο παραπάνω. Από παιδί θυμάμαι αυτή τη μέρα να πλημμυρίζει από λουλούδια, φωνές, ευχές, αλλά πιο πολύ από την παρουσία της. Τη λάμψη της. Την τρυφερότητά της, που για μένα ήταν η πιο αληθινή απ’ όλες.
Η Αλίκη για όλους ήταν το φως, το χαμόγελο, η ελπίδα. Για μένα όμως ήταν απλώς η μαμά μου. Η γυναίκα που με κράτησε στην αγκαλιά της, που με κοίταξε στα μάτια με καμάρι, που με έμαθε να στέκομαι στα πόδια μου χωρίς να χάσω ποτέ το παιδί μέσα μου.
Η αγάπη μας ήταν βαθιά, αμοιβαία, και αθόρυβα δυνατή. Δεν χρειαζόταν λόγια. Μόνο ένα βλέμμα. Ένα χάδι. Ήξερε, πάντα ήξερε, τι χρειαζόμουν πριν το ζητήσω. Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, εξακολουθώ να νιώθω την παρουσία της, όχι στη σκηνή, όχι στην οθόνη αλλά μέσα μου. Στην ψυχή μου. Στη ζωή μου.
Χρόνια πολλά, μαμά».
